Babouschka Nina

De reis naar Nizhny Novgorod verloopt vlot. De provodnitsa's (treinbegeleidsters) staan plichtsgetrouw bij elke stop netjes naast de trein.

Een winkeltje op het perron

Gorky

Gelegen aan 2 rivieren is deze stad de 4de grootste van Rusland.

Tijdens de Sovjetperiode werd Niznhy Novgorod omgedoopt tot Gorky en was het een gesloten stad voor buitenlanders. Zo heeft naast China dus ook Rusland zijn verboden stad ;) In 1990 krijgt de stad haar oude naam terug en wordt weer opengesteld voor het niet-Russische publiek.

De hoofdattractie is het Kremlin (de ommuurde stad)

We maken een boottochtje op de Volga rivier en komen een vreemd vaartuig tegen

Op vrijdag en zaterdag wordt de stad overspoeld met verliefde koppeltjes, de traditinele trouwdagen in Rusland. Alle bruiden en bruidegommen gaan op dezelfde pittoreske plaatsjes op de foto en zijn steevast omringd met champagne drinkende familieleden. Ook de witte duiven ontbreken niet.

Rusland verbaast ons. Wij hadden ons een grauw somber land voorgesteld vol met maffia en sjacherijnige mensen, maar iedereen (op de buskaartjesverkoopsters na) is heel behulpzaam en vriendelijk en alles werkt er efficient. Het openbaar vervoer in Rusland is uitstekend geregeld. De treinen rijden stipt op tijd en in elke grote stad is er een uitgebreid busnetwerk.

Babouschka Nina

We logeren in Nizhny Novgorod via couchsurfing bij Danilla en zijn piepjonge zus Anja. Anja heeft vakantie en neemt ons een middag op sleeptouw. Ze wilt met ons naar een park zegt ze in haar gebrekkige engels. Ineens zitten we middenin een gigantische overgroeide tuin met allerlei steile paadjes vol brandnetels. Plots staat er een hond midden op ons pad die vervaarlijk bromt. Anja deelt ons mee dat het een 'good dog' is en geeft het beest een aai over zijn bol. Ook wij passeren zonder kleerscheuren langsheen dit beest. Dan zien we een soort van hutje waaruit een heel oud vrouwtje komt gelopen die tot onze verbazing zegt "Parlez vous francais?". Het is Babouschka Nina (Oma Nina), een buurvrouw van Anja, die hier haar zomerhuisje heeft. Ze is een lerares frans op rust. Het is 20 jaar geleden dat ze deze taal nog sprak en ze is dolblij dat wij haar verstaan. Alleen wilt ze ons niet vertellen hoe oud ze is, bij 75 is ze gestopt met tellen zegt ze. We drinken een glas dure witte bordeaux met haar en eten een stuk watermeloen.

Dan neemt Anja ons verder mee de wildernis in naar hun eigen dacha(Russisch zomerhuisje) waar we thee drinken en frambozen eten tot we erbij neervallen.

En 's avonds is er vodka:

Stopka

We ontmoeten nog een stel andere Russen die ons meenemen voor een avondje bowling. We scoren genoeg punten en mogen de avond erna mee uit. Ze nemen ons mee naar de hipste plekjes van de stad. Zo is er de Stopka bar, een ondergronds cafe met een opvallend groen interieur in ware Sovjetstijl.

We eindigen de avond op een Drum 'n Base feestje en worden de volgende ochtend nog net op tijd wakker om onze trein te halen.

Vladimir

En dan gaan we naar het stadje Vladimir waar we logeren bij Ivan en zijn vrienden. Deze stad is er één van de mooiste van de Golden Ring, de oude stadjes rondom Moskou. In de 12de eeuw was dit de hoofdstad van Rusland en er staan nog veel oude kerken en gebouwen. We wandelen door het oude stadsdeel. Elke stad heeft een standbeeld van Lenin, dus ook Vladimir:

Omdat we ons intussen al 3 weken non-stop midden in een hittegolf bevinden, met temperaturen tussen de 30 en 36 graden, hebben we niet veel energie meer om de toerist uit te hangen en musea te gaan bezichtigen. Als Ivan voorstelt om een dagje te gaan zwemmen aan het meer gaan we dus gretig op zijn aanbod in.

Samen met zijn vrienden graaf ik Ivan in in het zand.

Op een boogscheut van Vladimir ligt het dorpje met de onuitspreekbare naam Bogolyubovo (diegene die het perfect kan uitspreken krijgt van ons een postkaart) dat beroemd is om zijn klooster.

Ook staat er midden in een veld, zo'n anderhalve kilometer buiten het dorp een klein kerkje. Je kunt er alleen te voet komen, er is geen weg die er naartoe leidt. De kerk is er gebouwd in 1165 omdat de maagd Maria er verschenen zou zijn en gezegd zou hebben dat ze op plek een huis van God wilde...

En dan is het tijd voor onze laatste treinrit! Moskou wacht op ons. Ivan en zijn vriendin Irina wuiven ons vaarwel op het perron.

Camping Moustiek

Onze volgende stop is Ekaterinburg, de vijfde grootste stad van Rusland (na Moskow, St Petersburg, Novosibirsk en Nizhny Novgorod)

De trein

De treinreis vanuit Irkutsk duurt 50(!) uur en wij nemen voor de verandering een 1ste klas coupe, omdat je dan met z'n tweeen zit in plaats van met 4. We willen absoluut vermijden om 2 dagen en 2 nachten vast te zitten in een hokje van 1,5 op 2 meter met een dronken rus of een toerist die al 6 weken dezelfde sokken aanheeft.

De reis is lang, het uitzicht saai. Rusland blijkt te bestaan uit 1 heel groot berkenbos, af en toe onderbroken door piepkleine dorpjes met houten huisjes. Wij maken van de nood een deugd en schrijven een blogtekst, doen een dutje of leggen het gangpad van de trein gedetailleerd vast op de gevoelige plaat.

Wie 'Ekaterinburg' zegt, denkt aan 3 dingen: de Romanovs, de U2 affaire en Boris Yeltsin.

De Romanovs

De laatste Tsaar van Rusland, Nicholas Romanov, zijn vrouw en 5 kinderen brengen in 1918 de laatste 2 maanden van hun leven door in Ekaterinburg. Ze worden gevangen gehouden in het Ipatyev huis, waar ze uiteindelijk op bevel van de Bolshevik regering op 16 juli 1918 in de kelder vermoord worden. Hun lichamen worden gedumpt in een mijnschacht in een bos 40km buiten de stad.

Het Ipatyev huis wordt later afgebroken, op bevel van Boris Yeltsin. Nu is de 'Church of Blood' het monument ter nagedachtenis van de Romanov familie.

De U2 affaire

Op 1 mei 1960 wordt het vliegtuig van de Amerikaanse U2 piloot Gary Powers neergeschoten 45 km ten zuiden van Ekaterineburg. Hij overleeft de crash en belandt met zijn parachute in de handen van de Soviets, aan wie hij bekent dat hij een spionageactie uitvoerde.

De Soviets zijn in het bezit van de brokstukken van het vliegtuig, omdat Powers naliet het zelfdestructiesysteem van het vliegtuig te activeren omdat hij bang was ook zichzelf mee op te blazen. [Critici vragen zich later af waarom hij zichzelf eigenlijk niet gedood heeft, ofwel door het vliegtuig op te blazen, of door de giftige naald te gebruiken die door de CIA zorgvuldig aan elke spion uitgedeeld werd.]

De Amerikanen kondigen 4 dagen na de crash aan dat een 'meteorologisch' vliegtuig van hen vermist geraakt is juist ten noorden van Turkije nadat hun piloot problemen rapporteerde met zijn zuurstofmasker. In een persaankondiging speculeren ze dat de piloot waarschijnlijk bewusteloos is geraakt en zo misschien per ongeluk boven Sovjet terrein gekomen is.

Kort na dit persbericht laat Krushchev weten dat ze een Amerikaans toestel uit de lucht gehaald hebben, waarop de Amerikanen antwoorden dat het wel eens om hetzelfde vliegtuig zou kunnen gaan en ze beloven dat ze de zuurstofsystemen van de andere U2 vliegtuigen aan een grondige controle zullen onderwerpen om zulke problemen in de toekomst te vermijden. Amerika zegt "There was absolutely no deliberate attempt to violate Sovjet airspace and never has been"

Een paar dagen later biecht Krushchev op: "I must tell you a secret", "In mijn eerste rapport heb ik er express geen melding van gemaakt dat we de piloot levend en wel in handen hebben, alsook het vliegtuig, een camera en de ontwikkelde foto's". Amerika staat voor schut, Powers had zelfs een stapeltje Russisch geld bij, het is overduidelijk een spionageactie.

Powers wordt in Rusland veroordeeld tot 10 jaar cel, maar wordt in 1962 uitgewisseld voor een Russische KGB spion.

Brokstukken van het neergehaalde U2 vliegtuig liggen in het Military Museum (waar we binnen geen foto's mogen maken)

Couchsurfen

In Ekarinburg zijn we te gast bij Vadim en Svetlana en hun 1,5 jaar oude dochtertje Alissa.

Vadim fietst met ons langs de mooiste plekjes van de stad. We zijn aangenaam verrast door de moderne Europese uitstraling van deze plek.

We laten sporen achter in een restaurant.

En even later fietsen we door een iets minder sjieke buurt waar we een Rus zien die zijn rug probeert te laten bruinen.

Camperen

Het weekend brengen we door in de buurt van Chelyabinsk, een stad ten zuiden van Ekaterinburg, waar volgens ons de grootste broedplaats van muggen ter wereld is, maar waar we het afgezien van lekgestoken lichaamsdelen super leuk hebben. We kamperen aan een meertje met de hele familie: ook de zus van Vadim en zijn ouders zijn van de partij.

We vullen onze tijd met eten, zwemmen en dobberen op een luchtmatras. Er wordt badminton gespeeld tijdens de zonsondergang en Sabrina kan het prima vinden met Alissa.

Vadim heeft in de buurt van onze campingplek een catamaran competitie en wij gaan mee om te supporteren. Met een 4 mans opblaascatamaran roeien ze als gekken (deels tegen de stroom in) een parcours op een snel stromende rivier. Na de wedstrijd moeten wij poseren met de boot.

De laatste avond worden we uitgenodigd bij de ouders van Vadim in de Banya (Russische sauna) waar de Russen het leuk vinden om mekaar met takkenbossen af te ranselen. Ze omschrijven het als massage, maar ze meppen behoorlijk hard door. Gelukkig overleven we het allebei en moe maar voldaan nemen we de volgende dag afscheid en springen op de trein naar Nizhny Novgorod.

Lake Larissa

Irkutsk is de hoofdstad van Oost-Siberie. Het is een gezellig stadje met naast de typische russische betonblokken ook veel houten huisjes die vaak meer scheef dan recht staan.

Aan de ballustrade langs de Angara rivier hangt het vol fietssloten, als we wat dichterbij kijken zien we dat op elk slot 2 namen staan met een hartje en een datum. We vermoeden dat pasgetrouwde koppeltjes ze er hangen en dan als teken van hun eeuwige liefde het sleuteltje in de rivier gooien.

We logeren in het Baikaler hostel dat wordt gerund door de Rus Jack. Eigenlijk heet ie Yevgeni, maar omdat dat nogal moeilijk te onthouden is heeft hij zichzelf vernoemd naar zijn favoriete acteur: Jack Nicholson.
Het hostel is klein, maar super gezellig. Je komt hier altijd wel iemand tegen om een praatje mee te slaan. Bovendien is het een handige plaats om van ons overgebleven Mongools geld af te komen vermits de meeste backpackers andersom reizen en nog naar Mongolie moeten. Verder loopt er ook een sippe Braziliaan rond, die extra sip is tegen de Hollanders in het hostel, wij hebben geen idee waarom ;) (ndvd: Ja we staan een beetje achter met posten, en ja wij kijken boos naar elke Spanjaard die we tegenkomen)

Het hostel organiseert tours, maar in tegenstelling tot Mongolie gebeurt het hier wel op een nette transparante eerlijke manier. Wij zijn enthousiast en boeken een 5-daagse trip naar het Baikal meer.

Lake Baikal - de parel van Siberie - is gevuld met kristalhelder puur drinkwater. Het water is blauwer dan blauw.
Het meer is banaanvormig met een lengte van 636km en een breedte van maximum 60km. Het meer werd lang geleden gevormd door de splijting van tectonische platen. Doordat die platen ook nu nog steeds langzaam uit elkaar gaan, wordt het meer steeds dieper. Uiteindelijk zal Lake Baikal de 5de grote oceaan worden op aarde, en daarmee het Aziatische continent splitsen. Lake Baikal is tot dan het diepste meer ter wereld, met een maximum diepte van 1637 meter! Het bevat 's werelds grootste hoeveelheid zoet (onbevroren) water, dat is meer water dan dat van de 5 North Amerika's five great lakes samen. (Nvdr: Diegene die ons de namen van deze 5 meren kan bezorgen krijgt een postkaart van ons uit Leuven). In februari en maart is het meer volledig bevroren en kun je met de auto over de 1 meter dikke ijslaag rijden.

Jack neemt ons mee naar de nederzetting Krestovka, die tegenwoordig nog maar uit één enkele boerderij bestaat. We logeren er 2 nachten en maken een prachtige trektocht langs het Baikal meer naar de 'White Wall', waar er oude rotstekeningen te vinden zijn. Onderweg wordt er een lunch bereid met een kopje warme thee van water rechtstreeks uit het meer.

De boerderij wordt gerund door een ouder koppel, die hun kleindochter Masha te logeren hebben. Zij vermaakt zich prima met ons.
Het wordt lente in Siberie en vogels zijn druk bezig om een nestje te bouwen.

Zo'n groot meer spreekt tot de verbeelding en al menig mens heeft er rare dingen gedaan. Zo is er de Japanner Ikarasi Ken, die in augustus 2004 het meer overzwemt en daarmee een afstand van 37km aflegt in 15 uur en 45 minuten.
Voor diegenen die meer van wintersport houden, er is een jaarlijkse ijsmarathon, waarbij men dwars over het bevroren meer rent daar waar het 42km breed is.
Het strafste verhaal vinden wij het volgende: De Amerikaanse Lynn Cons zwemt op een dag bij een watertemperatuur van 12° van Tolski Cape tot aan het dorpje Listvianka. Ze legt een afstand af van 14km in 4 uur en 20 minuten, waarbij we wel moeten vermelden dat ze onderweg verschillende keren rust neemt op de begeleidende boot om op te warmen. Straffen toebak! Echter op diezelfde dag zwemt een lokale vrouw, genaamd Larissa, exact dezelfde afstand zonder te rusten. Wanneer zij de oever bereikt, drinkt ze een volledige fles vodka in 1 keer leeg en spreekt de historische woorden: "What is a record for the Americans is just a routine swimming for the locals"

Na ons verblijf in Krestovka gaan we naar Olkhon eiland, één van de belangrijkste plaatsen van Shamanistische energie ter wereld. Na een overtocht met de ferry zetten we voet aan wal. Wat een schitterend eiland, het is er sprookjesachtig mooi! We maken een jeeprit langs de kust en overleven onze zoveelste zonsondergang.
Er is één speciale plek waar twee rotsen het meer inlopen. De ene rots is verboden voor mannen, de andere voor vrouwen. Natasha, het Russische meisje dat mee in de jeep zit sleurt mij mee naar de vrouwenrots terwijl Geert met Sasha (de vriend van Natasha) de mannenrots beklimt. Het schijnt een soort vruchtbaarheidsrots te zijn want Natasha vraagt me in gebrekkig engels of ik kinderen heb, en daarna moet ik een steentje vanop de rots in het water gooien. Als dat maar goed komt...
Onze shamanistische energie bereikt een hoogtepunt als we Sabrina offeren aan de ovoo paal op het noordelijkste punt van het eiland (Cape Kholoi). Ikzelf stijg boven mezelf uit als ik na lang mediteren bij de Burkanstone Shamanka het levitatie stadium bereik.

Op onze terugrit naar Irkutsk maken we kennis met de openbare toiletten op deze route. Ze staan helaas in fel contrast met al dat moois wat we op het eiland mochten aanschouwen.