Around the world tour 2010

Business Time

2010-07-28T20:47:00.005+02:00

Moskou is een bezige stad, het zal u vast niet verbazen. Eén klein detail echter: de temperatuur loopt hier al sinds enkele weken op tot ver in de dertig graden. Officieel werd op 24 juli een record van 36,7° gemeten, en wij zien een billboard waarop maar liefst 38° gemeten wordt.

Omdat wij onze intussen omvangrijke fanclub niet willen teleurstellen met verhalen over wodka, borsch (de Russische nationale soep) en post-cold-war spionage-intriges trekken wij er ondanks de moordende hitte op uit en bezoeken wij de leuke plekjes van deze fantastische stad. Puffend genieten wij met volle teugen van de prachtige gebouwen, parkjes, standbeelden, lekker eten, ...

Het Rode Plein en het Kremlin

Fake Dimitri
Ooit, in de 16e eeuw, eiste een zekere Dimitri - een bastaardzoon van één van de Russische tsaars - na het overlijden van zijn vader de troon op. Toen men erachter kwam dat hij 'maar' een bastaardzoon was werd prompt het kanon (40-ton) aangerukt en werd Dimitri met zijn klikken en zijn klakken teruggeschoten naar de richting waar hij vandaan kwam. Delphine : je bent gewaarschuwd!

Dit is het bewuste kanon, dat in het Kremlin te bezichtigen is:

Nog een Kremlin, deze keer dat van Izmaylov, een wijk in het noord-oosten van Moskou:

Park Tsaritsino, het Versailles van Moskou

Enkele andere merkwaardige kunstwerken:

Yulia (CS host) en Irma

Peter de Grote in zijn zeilboot

Museum of cosmonautics

Flight of the conchords
Lang geleden, in Chili toonde Haley ons dit filmpje van de Nieuw-Zeelandse band Flight of the conchords.

Intussen razend populair in de VS en Groot-Brittannië, en dankzij YouTube en uw bloggende, ontslagnemende wereldburgers nu al op uw schermpje. Opgelet: kan uw seksleven negatief beïnvloeden!

Maar goed: business time en dus tijd om weer naar huis te vliegen. De laatste etappe van ons round-the-world-ticket is Moskou-Londen-Brussel. Efficient zoals gebruikelijk zijn we netjes op tijd op de luchthaven en we worden daarvoor beloond met de droge mededeling van de British Airways-medewerkster dat we onze halve koffer moeten ompakken omdat de trolley 28kg weegt, de rugzak 17kg, en het maximumgewicht 23kg per persoon is. In een propvolle, 35-graden-warme en met zenuwachtige Russen gevulde luchthaventerminal ondernemen wij enkele hopeloze pogingen om dit harteloze bevel te omzeilen, tevergeefs.
In het vliegtuig is het dankzij de airco lekker fris, maar net als we op de runway staan meldt de kapitein ons dat we niet kunnen opstijgen wegens een oververhittingsmelding in het cargo-ruim van het vliegtuig. Ze vermoedt dat dit door de extreme hitte komt, maar moet dit uiteraard laten nakijken en dus vertrekken we met bijna drie uur vertraging naar Londen en missen onze aansluiting naar Brussel. Onze wereldreis wordt dus met 1 nacht verlengd in het door BA-betaalde en poepsjieke Renaissance-hotel van Heathrow.

Dos cervezas
Groot was onze verbazing toen we, eindelijk geland op de luchthaven van Zaventem, twee biertjes bestelden in het café. Door de lange vlucht was mijn snorhaar nogal gegroeid, en door vele maanden in zonnige contreien te vertoeven zien we allebei zo bruin als een Spanjaard. In een poging tot humor bestel ik dus : 'Dos cervezas por favor'. De ober vond het om voor ons geheel onduidelijke redenen niet erg grappig. Naderhand ontdekten we natuurlijk de monsterhit van Tom Waes en worden we geconfronteerd met de keiharde realiteit. We zijn terug in België.

Babouschka Nina

2010-07-21T15:00:00.009+02:00

De reis naar Nizhny Novgorod verloopt vlot. De provodnitsa's (treinbegeleidsters) staan plichtsgetrouw bij elke stop netjes naast de trein.

Een winkeltje op het perron

Gorky

Gelegen aan 2 rivieren is deze stad de 4de grootste van Rusland.
Tijdens de Sovjetperiode werd Niznhy Novgorod omgedoopt tot Gorky en was het een gesloten stad voor buitenlanders. Zo heeft naast China dus ook Rusland zijn verboden stad ;) In 1990 krijgt de stad haar oude naam terug en wordt weer opengesteld voor het niet-Russische publiek.

De hoofdattractie is het Kremlin (de ommuurde stad)

We maken een boottochtje op de Volga rivier en komen een vreemd vaartuig tegen

Op vrijdag en zaterdag wordt de stad overspoeld met verliefde koppeltjes, de traditinele trouwdagen in Rusland. Alle bruiden en bruidegommen gaan op dezelfde pittoreske plaatsjes op de foto en zijn steevast omringd met champagne drinkende familieleden. Ook de witte duiven ontbreken niet.
Rusland verbaast ons. Wij hadden ons een grauw somber land voorgesteld vol met maffia en sjacherijnige mensen, maar iedereen (op de buskaartjesverkoopsters na) is heel behulpzaam en vriendelijk en alles werkt er efficient. Het openbaar vervoer in Rusland is uitstekend geregeld. De treinen rijden stipt op tijd en in elke grote stad is er een uitgebreid busnetwerk.

Babouschka Nina
We logeren in Nizhny Novgorod via couchsurfing bij Danilla en zijn piepjonge zus Anja. Anja heeft vakantie en neemt ons een middag op sleeptouw. Ze wilt met ons naar een park zegt ze in haar gebrekkige engels. Ineens zitten we middenin een gigantische overgroeide tuin met allerlei steile paadjes vol brandnetels. Plots staat er een hond midden op ons pad die vervaarlijk bromt. Anja deelt ons mee dat het een 'good dog' is en geeft het beest een aai over zijn bol. Ook wij passeren zonder kleerscheuren langsheen dit beest. Dan zien we een soort van hutje waaruit een heel oud vrouwtje komt gelopen die tot onze verbazing zegt "Parlez vous francais?". Het is Babouschka Nina (Oma Nina), een buurvrouw van Anja, die hier haar zomerhuisje heeft. Ze is een lerares frans op rust. Het is 20 jaar geleden dat ze deze taal nog sprak en ze is dolblij dat wij haar verstaan. Alleen wilt ze ons niet vertellen hoe oud ze is, bij 75 is ze gestopt met tellen zegt ze. We drinken een glas dure witte bordeaux met haar en eten een stuk watermeloen.
Dan neemt Anja ons verder mee de wildernis in naar hun eigen dacha(Russisch zomerhuisje) waar we thee drinken en frambozen eten tot we erbij neervallen.
En 's avonds is er vodka:

Stopka
We ontmoeten nog een stel andere Russen die ons meenemen voor een avondje bowling. We scoren genoeg punten en mogen de avond erna mee uit. Ze nemen ons mee naar de hipste plekjes van de stad. Zo is er de Stopka bar, een ondergronds cafe met een opvallend groen interieur in ware Sovjetstijl.

We eindigen de avond op een Drum 'n Base feestje en worden de volgende ochtend nog net op tijd wakker om onze trein te halen.

Vladimir
En dan gaan we naar het stadje Vladimir waar we logeren bij Ivan en zijn vrienden. Deze stad is er één van de mooiste van de Golden Ring, de oude stadjes rondom Moskou. In de 12de eeuw was dit de hoofdstad van Rusland en er staan nog veel oude kerken en gebouwen. We wandelen door het oude stadsdeel. Elke stad heeft een standbeeld van Lenin, dus ook Vladimir:

Omdat we ons intussen al 3 weken non-stop midden in een hittegolf bevinden, met temperaturen tussen de 30 en 36 graden, hebben we niet veel energie meer om de toerist uit te hangen en musea te gaan bezichtigen. Als Ivan voorstelt om een dagje te gaan zwemmen aan het meer gaan we dus gretig op zijn aanbod in.
Samen met zijn vrienden graaf ik Ivan in in het zand.

Op een boogscheut van Vladimir ligt het dorpje met de onuitspreekbare naam Bogolyubovo (diegene die het perfect kan uitspreken krijgt van ons een postkaart) dat beroemd is om zijn klooster.
Ook staat er midden in een veld, zo'n anderhalve kilometer buiten het dorp een klein kerkje. Je kunt er alleen te voet komen, er is geen weg die er naartoe leidt. De kerk is er gebouwd in 1165 omdat de maagd Maria er verschenen zou zijn en gezegd zou hebben dat ze op plek een huis van God wilde...

En dan is het tijd voor onze laatste treinrit! Moskou wacht op ons. Ivan en zijn vriendin Irina wuiven ons vaarwel op het perron.

Camping Moustiek

2010-07-15T17:20:00.006+02:00

Onze volgende stop is Ekaterinburg, de vijfde grootste stad van Rusland (na Moskow, St Petersburg, Novosibirsk en Nizhny Novgorod)

De trein

De treinreis vanuit Irkutsk duurt 50(!) uur en wij nemen voor de verandering een 1ste klas coupe, omdat je dan met z'n tweeen zit in plaats van met 4. We willen absoluut vermijden om 2 dagen en 2 nachten vast te zitten in een hokje van 1,5 op 2 meter met een dronken rus of een toerist die al 6 weken dezelfde sokken aanheeft.

De reis is lang, het uitzicht saai. Rusland blijkt te bestaan uit 1 heel groot berkenbos, af en toe onderbroken door piepkleine dorpjes met houten huisjes. Wij maken van de nood een deugd en schrijven een blogtekst, doen een dutje of leggen het gangpad van de trein gedetailleerd vast op de gevoelige plaat.

Wie 'Ekaterinburg' zegt, denkt aan 3 dingen: de Romanovs, de U2 affaire en Boris Yeltsin.

De Romanovs

De laatste Tsaar van Rusland, Nicholas Romanov, zijn vrouw en 5 kinderen brengen in 1918 de laatste 2 maanden van hun leven door in Ekaterinburg. Ze worden gevangen gehouden in het Ipatyev huis, waar ze uiteindelijk op bevel van de Bolshevik regering op 16 juli 1918 in de kelder vermoord worden. Hun lichamen worden gedumpt in een mijnschacht in een bos 40km buiten de stad.

Het Ipatyev huis wordt later afgebroken, op bevel van Boris Yeltsin. Nu is de 'Church of Blood' het monument ter nagedachtenis van de Romanov familie.

De U2 affaire

Op 1 mei 1960 wordt het vliegtuig van de Amerikaanse U2 piloot Gary Powers neergeschoten 45 km ten zuiden van Ekaterineburg. Hij overleeft de crash en belandt met zijn parachute in de handen van de Soviets, aan wie hij bekent dat hij een spionageactie uitvoerde.

De Soviets zijn in het bezit van de brokstukken van het vliegtuig, omdat Powers naliet het zelfdestructiesysteem van het vliegtuig te activeren omdat hij bang was ook zichzelf mee op te blazen. [Critici vragen zich later af waarom hij zichzelf eigenlijk niet gedood heeft, ofwel door het vliegtuig op te blazen, of door de giftige naald te gebruiken die door de CIA zorgvuldig aan elke spion uitgedeeld werd.]

De Amerikanen kondigen 4 dagen na de crash aan dat een 'meteorologisch' vliegtuig van hen vermist geraakt is juist ten noorden van Turkije nadat hun piloot problemen rapporteerde met zijn zuurstofmasker. In een persaankondiging speculeren ze dat de piloot waarschijnlijk bewusteloos is geraakt en zo misschien per ongeluk boven Sovjet terrein gekomen is.

Kort na dit persbericht laat Krushchev weten dat ze een Amerikaans toestel uit de lucht gehaald hebben, waarop de Amerikanen antwoorden dat het wel eens om hetzelfde vliegtuig zou kunnen gaan en ze beloven dat ze de zuurstofsystemen van de andere U2 vliegtuigen aan een grondige controle zullen onderwerpen om zulke problemen in de toekomst te vermijden. Amerika zegt "There was absolutely no deliberate attempt to violate Sovjet airspace and never has been"

Een paar dagen later biecht Krushchev op: "I must tell you a secret", "In mijn eerste rapport heb ik er express geen melding van gemaakt dat we de piloot levend en wel in handen hebben, alsook het vliegtuig, een camera en de ontwikkelde foto's". Amerika staat voor schut, Powers had zelfs een stapeltje Russisch geld bij, het is overduidelijk een spionageactie.

Powers wordt in Rusland veroordeeld tot 10 jaar cel, maar wordt in 1962 uitgewisseld voor een Russische KGB spion.

Brokstukken van het neergehaalde U2 vliegtuig liggen in het Military Museum (waar we binnen geen foto's mogen maken)

Couchsurfen

In Ekarinburg zijn we te gast bij Vadim en Svetlana en hun 1,5 jaar oude dochtertje Alissa.

Vadim fietst met ons langs de mooiste plekjes van de stad. We zijn aangenaam verrast door de moderne Europese uitstraling van deze plek.

We laten sporen achter in een restaurant.

En even later fietsen we door een iets minder sjieke buurt waar we een Rus zien die zijn rug probeert te laten bruinen.

Camperen

Het weekend brengen we door in de buurt van Chelyabinsk, een stad ten zuiden van Ekaterinburg, waar volgens ons de grootste broedplaats van muggen ter wereld is, maar waar we het afgezien van lekgestoken lichaamsdelen super leuk hebben. We kamperen aan een meertje met de hele familie: ook de zus van Vadim en zijn ouders zijn van de partij.

We vullen onze tijd met eten, zwemmen en dobberen op een luchtmatras. Er wordt badminton gespeeld tijdens de zonsondergang en Sabrina kan het prima vinden met Alissa.

Vadim heeft in de buurt van onze campingplek een catamaran competitie en wij gaan mee om te supporteren. Met een 4 mans opblaascatamaran roeien ze als gekken (deels tegen de stroom in) een parcours op een snel stromende rivier. Na de wedstrijd moeten wij poseren met de boot.

De laatste avond worden we uitgenodigd bij de ouders van Vadim in de Banya (Russische sauna) waar de Russen het leuk vinden om mekaar met takkenbossen af te ranselen. Ze omschrijven het als massage, maar ze meppen behoorlijk hard door. Gelukkig overleven we het allebei en moe maar voldaan nemen we de volgende dag afscheid en springen op de trein naar Nizhny Novgorod.

Lake Larissa

2010-07-09T12:33:00.006+02:00

Irkutsk is de hoofdstad van Oost-Siberie. Het is een gezellig stadje met naast de typische russische betonblokken ook veel houten huisjes die vaak meer scheef dan recht staan.

Aan de ballustrade langs de Angara rivier hangt het vol fietssloten, als we wat dichterbij kijken zien we dat op elk slot 2 namen staan met een hartje en een datum. We vermoeden dat pasgetrouwde koppeltjes ze er hangen en dan als teken van hun eeuwige liefde het sleuteltje in de rivier gooien.

We logeren in het Baikaler hostel dat wordt gerund door de Rus Jack. Eigenlijk heet ie Yevgeni, maar omdat dat nogal moeilijk te onthouden is heeft hij zichzelf vernoemd naar zijn favoriete acteur: Jack Nicholson.
Het hostel is klein, maar super gezellig. Je komt hier altijd wel iemand tegen om een praatje mee te slaan. Bovendien is het een handige plaats om van ons overgebleven Mongools geld af te komen vermits de meeste backpackers andersom reizen en nog naar Mongolie moeten. Verder loopt er ook een sippe Braziliaan rond, die extra sip is tegen de Hollanders in het hostel, wij hebben geen idee waarom ;) (ndvd: Ja we staan een beetje achter met posten, en ja wij kijken boos naar elke Spanjaard die we tegenkomen)

Het hostel organiseert tours, maar in tegenstelling tot Mongolie gebeurt het hier wel op een nette transparante eerlijke manier. Wij zijn enthousiast en boeken een 5-daagse trip naar het Baikal meer.

Lake Baikal - de parel van Siberie - is gevuld met kristalhelder puur drinkwater. Het water is blauwer dan blauw.
Het meer is banaanvormig met een lengte van 636km en een breedte van maximum 60km. Het meer werd lang geleden gevormd door de splijting van tectonische platen. Doordat die platen ook nu nog steeds langzaam uit elkaar gaan, wordt het meer steeds dieper. Uiteindelijk zal Lake Baikal de 5de grote oceaan worden op aarde, en daarmee het Aziatische continent splitsen. Lake Baikal is tot dan het diepste meer ter wereld, met een maximum diepte van 1637 meter! Het bevat 's werelds grootste hoeveelheid zoet (onbevroren) water, dat is meer water dan dat van de 5 North Amerika's five great lakes samen. (Nvdr: Diegene die ons de namen van deze 5 meren kan bezorgen krijgt een postkaart van ons uit Leuven). In februari en maart is het meer volledig bevroren en kun je met de auto over de 1 meter dikke ijslaag rijden.

Jack neemt ons mee naar de nederzetting Krestovka, die tegenwoordig nog maar uit één enkele boerderij bestaat. We logeren er 2 nachten en maken een prachtige trektocht langs het Baikal meer naar de 'White Wall', waar er oude rotstekeningen te vinden zijn. Onderweg wordt er een lunch bereid met een kopje warme thee van water rechtstreeks uit het meer.

De boerderij wordt gerund door een ouder koppel, die hun kleindochter Masha te logeren hebben. Zij vermaakt zich prima met ons.
Het wordt lente in Siberie en vogels zijn druk bezig om een nestje te bouwen.

Zo'n groot meer spreekt tot de verbeelding en al menig mens heeft er rare dingen gedaan. Zo is er de Japanner Ikarasi Ken, die in augustus 2004 het meer overzwemt en daarmee een afstand van 37km aflegt in 15 uur en 45 minuten.
Voor diegenen die meer van wintersport houden, er is een jaarlijkse ijsmarathon, waarbij men dwars over het bevroren meer rent daar waar het 42km breed is.
Het strafste verhaal vinden wij het volgende: De Amerikaanse Lynn Cons zwemt op een dag bij een watertemperatuur van 12° van Tolski Cape tot aan het dorpje Listvianka. Ze legt een afstand af van 14km in 4 uur en 20 minuten, waarbij we wel moeten vermelden dat ze onderweg verschillende keren rust neemt op de begeleidende boot om op te warmen. Straffen toebak! Echter op diezelfde dag zwemt een lokale vrouw, genaamd Larissa, exact dezelfde afstand zonder te rusten. Wanneer zij de oever bereikt, drinkt ze een volledige fles vodka in 1 keer leeg en spreekt de historische woorden: "What is a record for the Americans is just a routine swimming for the locals"

Na ons verblijf in Krestovka gaan we naar Olkhon eiland, één van de belangrijkste plaatsen van Shamanistische energie ter wereld. Na een overtocht met de ferry zetten we voet aan wal. Wat een schitterend eiland, het is er sprookjesachtig mooi! We maken een jeeprit langs de kust en overleven onze zoveelste zonsondergang.
Er is één speciale plek waar twee rotsen het meer inlopen. De ene rots is verboden voor mannen, de andere voor vrouwen. Natasha, het Russische meisje dat mee in de jeep zit sleurt mij mee naar de vrouwenrots terwijl Geert met Sasha (de vriend van Natasha) de mannenrots beklimt. Het schijnt een soort vruchtbaarheidsrots te zijn want Natasha vraagt me in gebrekkig engels of ik kinderen heb, en daarna moet ik een steentje vanop de rots in het water gooien. Als dat maar goed komt...
Onze shamanistische energie bereikt een hoogtepunt als we Sabrina offeren aan de ovoo paal op het noordelijkste punt van het eiland (Cape Kholoi). Ikzelf stijg boven mezelf uit als ik na lang mediteren bij de Burkanstone Shamanka het levitatie stadium bereik.

Op onze terugrit naar Irkutsk maken we kennis met de openbare toiletten op deze route. Ze staan helaas in fel contrast met al dat moois wat we op het eiland mochten aanschouwen.

Van oost naar west

2010-06-29T09:53:00.016+02:00

Ulan Bator

Beste blogfans, vooraleer jullie verder lezen, surf eerst even naar de volgende url en laat deze heerlijk meeslepende Mongoolse muziek een achtergrondgeluid vormen voor onze avonturen.

http://www.youtube.com/watch?v=OFBkFzsB0cg

Wij hoorden dit liedje van de immens populaire lokale Danny Fabri (voor de Hollanders:Jantje Smit) tot vervelens toe op onze reis door Mongolie: op restaurant, op cafe, als beltoon op gsm's en op de bus maar liefst 30 achter elkaar!

Naast onze trips door het platteland spenderen we ook enkele dagen in de hoofdstad: Ulan Bator (UB). Er wonen 1 miljoen mensen, de helft van de totale bevolking van Mongolie. De stad heeft eerder iets weg van een klein provinciestadje.

Je moet er enorm oppassen als je de straat oversteekt. Voetgangers hebben geen rechten. Auto's gaan sneller rijden in plaats van te vertragen, als een soort van waarschuwing naar de voetgangers "He, maak dat je wegkomt"

Maar UB is meer dan een dumpplaats voor lelijke betonnen Russische flatgebouwen. Er valt af en toe zelfs een streepje cultuur te beleven. Zo gaan wij naar de opera Fledermaus, in het Mongools. Dat is best leuk.

Het Boeddhistenklooster

Het busstation van de hoofdstad van Mongolie: er zijn geen perrons, borden met uurroosters of laat staan zelfs maar een stationsgebouw. Het is een stuk braakliggend terrein waarop kriskras, zonder enige logica, bussen staan gedrapeerd.

Wel is er gelukkig geen gebrek aan openbare toiletten (alias beerputten met een hokje eromheen)

De munteenheid in Mongolie is de Tugrug. Die munt doet het niet zo goed: 1 euro is 1600 tugrug. Ze hebben alleen biljetten, geen muntjes, en het hoogste biljet is slechts 20 000 tugrug waard (inderdaad beste rekenaars, een slordige 12 euro)
Als je dan op een meerdaagse tour wilt gaan, en het bedrijf aanvaardt geen visa kaart (wat ze nergens doen in Mongolie) leidt dit tot maffe hoeveelheden papiergeld.

Herinneren jullie je deze meisjes nog?

Inderdaad, de Koreanen uit de Gobi woestijn! Met de twee meest rechtse exemplaren gaan we een dagje paardrijden in het Terelj National Park, een uurtje rijden vanuit UB. Ook raken we via hen verzeild in een Koreaanse cultural performance show, waar we optredens van veel te hoog zingende mannen, ellenlange dansnummers en een bespeling van een soort van valsklinkende viool moeten doorstaan.

En dan komen we onze medebelg Michiel weer tegen, die het met zijn wilde haardos veel te warm heeft in het broeierige UB. Ik ontdek dat ik mijn roeping als kapper heb gemist.

Welkom in Rusland

Vanuit UB nemen we de trein naar Rusland. We delen de treincoupé met de Russische Buryatvrouw Dulgur.
De Buryats zijn met 350 000 mensen de grootste etnische minderheid in Siberie, Ze zijn van Mongoolse afkomst en zien er dus Aziatisch uit. Ze delen hun taal, tradities en godsdienst (boeddhisme en shamanisme) met de Mongoolse zuiderburen. Ze leven voornamelijk in de Buryat Republiek: de grensstreek van Rusland en Mongolië ten zuiden van Lake Baikal, hun hoofdstad is Ulan-Ude en daar gaan wij naar toe.

Voor het zover is moeten we natuurlijk eerst de grens oversteken. Dat verloopt relatief vlot: de trein staat aan elke kant van de grens vijf uur stil. Volgens de reisgids kan dit oplopen tot 12 uur in totaal, dus we hebben geluk!
Dit soort ceremonies worden we stilletjesaan gewoon, maar vooral van de Russen hadden we iets meer drama verwacht, we zijn een beetje teleurgesteld.
Onze coupé wordt slechts drie keer ondersteboven gehaald (1 keer aan de Mongoolse kant van de grens en tweemaal aan de Russische kant) om verstekelingen en illegale handelswaar op te sporen, en de inhoud van onze reistassen wordt niet eens bekeken. Ten slotte komt er nog een afschrikwekkende drugshond onze coupe besnuffelen.

Verder verloopt de treinreis traag maar gestaag, Sabrina maakt van de verveling een deugd en smeedt alweer nieuwe vriendschappen. Wij genieten van het uitzicht.

Ook Dulgur haalt het maximum uit haar tijd en bestudeert intens ons Engels-Russisch vertaalboekje. Ongeveer elk uur moet Geert van haar een examen afnemen en het resultaat is dat ze haar kennis van het engels tijdens deze treinrit verzesvoudigt! (Haar woordenschat van 5 woorden wordt maar liefst uitgebreid tot 30)

Ulan Ude

Op het station van Ulan-Ude worden we opgehaald door Meneer Vladimir, de eigenaar van het hostel waar we verblijven. De rit duurt 15 minuten en Vladimir vertelt honderduit over zijn stad. Helaas spreekt ook hij maar 5 woorden engels.

Vlakbij het hostel treffen we angstaanjagende taferelen aan. Wij letten in deze stad extra goed op Sabrina.

Rusland is het eerste land op deze reis waar we weer eens echt lekker brood kunnen eten, en oh wat smaakt een bordje puree goed na 2 maanden China en Mongolie. Op straat lopen mensen rond die er (afgezien van hun typerende Russische hoofden) net zo uitzien als wij. We worden in het Russisch aangesproken in de veronderstelling dat we lokale mensen zijn. We voelen ons eindelijk weer een beetje thuis. Alhoewel Europa geografisch nog wel een stukje van ons verwijderd is.

In het centrum van Ulan-Ude kun je het grootste Lenin standbeeld ter wereld bewonderen.
De Buryats geloven dat het enorme hoofd van Lenin er geplaatst werd als wraak voor hun verzet tegen de Sovjetisatie, maar wie het laatst lacht best lacht: Als je goed kijkt zie je dat Lenin's ogen er verdacht Aziatisch uitzien.

Ivolginsky Datsan is het centrum van het Russische Boeddhisme. Dit Tibetaanse klooster is 35 km buiten Ulan Ude gelegen. Het is een mooie serene plek, maar daar is dan ook alles mee gezegd. De busrit ernaartoe is nog opwindender dan het klooster zelf. Uiteraard ontbreken de typerende blauwe sjaals niet en ook woont er in het klooster een verliefd duivenkoppeltje.

Na een dagje Ulan-Ude stappen we de nachttrein op naar Irkutsk, de hoofdstad van Oost-Siberie en onze uitvalsbasis voor een tocht naar het mysterieuze Baikalmeer.

Golden Gobi

2010-06-26T11:45:00.007+02:00

Mongoolse maffia
De hostels in Ulan Bator zijn ook allemaal touroperators. Dat lijkt handig op het eerste gezicht, maar dat is het niet altijd. Ze worden namelijk woest als je er nog maar over denkt om elders een tour te boeken, omdat die bijvoorbeeld goedkoper is of veel interessanter. Wij wagen het toch en worden meteen uit onze kamer getrapt... En dat niet alleen, ons ex-hostel heeft ook meteen alle andere bevriende hostels in de stad gebeld om te voorkomen dat we nog ergens een kamer vinden. Akelige maffia-praktijken hier in UB, maar geen nood beste lezers, wij zitten nu in een leuk hotelletje dat gelukkig géén tours organiseert.

Fawlty towers
Wel zijn we vanmiddag een half uur bezig geweest om de manager van dat hotelletje duidelijk te maken dat we een kamer willen met een dubbel bed in plaats van 2 enkele. Geert probeerde met het maken van tekeningen van een groot bed met een cirkel errond en 2 kleine bedden met een kruis erover het een en ander op te helderen, en na vijf keer heen en weer rennen tussen verschillende kamers (op verdieping 3 of 4) en de receptie (op de begane grond) in een hotel zonder lift is het dan uiteindelijk gelukt.

Afin, na onze avonturen in de sneeuw nemen we het zekere voor het onzekere: onze volgende bestemming in Mongolie wordt de Gobi woestijn. Garantie voor broeiend heet weer, laat maar komen!

De Golden Gobi
Met een groepje van 6, een aftands Russisch busje, een chauffeur en een piepjonge gids annex kok trekken we naar het zuiden. Tijdens onze 8 daagse rondrit zullen we de meeste tijd in de jeep doorbrengen. De afstanden die we moeten rijden zijn behoorlijk groot, en de staat waarin het wegennetwerk van Mongolie zich bevindt helpt ook niet echt. De hoofdweg naar het zuiden is niet meer dan een zanderig karrespoor vol kuilen en hobbels.
De technische toestand van de jeep is ook niet om over naar huis te schrijven. We stoppen ontelbare keren vanwege oververhitting van de motor. Koelvloeistof kennen ze niet, er wordt gewoon water gebruikt, dat wordt afgekoeld door de wind die onder de auto doorblaast. Als er geen wind is, of als ie uit de verkeerde richting komt werkt het systeem dus niet... Maar onze chauffeur is een held, hij ligt meer onder de auto dan dat ie achter het stuur zit, en keer op keer krijgt hij de jeep weer aan de praat.
Meermaals op onze route wordt er gestopt bij een ovoo: een heuvel van stenen met bovenop blauwe linten. Je moet er 3 keer in klokwijzerszin omheen lopen en bidden voor een goed verloop van de reis zonder al te veel autopech.

Op onze tocht overnachten we bij nomadische families, die een extra ger voor ons zessen ter beschikking hebben. We doorstaan wederom vele zonsondergangen.
Een uitgestrekt desolaat landschap trekt traag langs ons heen. Af en toe stuiten we op een kudde paarden. Michiel, onze medebelg, poseert met een minder gelukkig exemplaar van de Mongoolse veestapel. Het was een strenge winter in Mongolie en veel dieren hebben die niet overleefd.

Na 3 dagen hobbelen door schitterende landschappen bereiken we het Gurvan Saikhan National Park, vooral bekend om enerzijds een schaduwrijke ijsvallei waar zelfs in de hete zomer nog een ijslaag van een paar meter ligt en anderzijds een gigantische zandduin.
Bij de zandduin mogen uiteraard de kamelen niet ontbreken, en ook de Zuid-Koreanen zijn er goed vertegenwoordigd.
Een derde plaats in het nationaal park die we bezoeken zijn de Flaming Cliffs, waar er heel veel dinosaurusfossielen zijn gevonden. Sommige mensen moeten er echter dringend een nieuwe gps aanschaffen.
Na 8 dagen ontberingen en een chronisch tekort aan douchen bereiken we de hoofdstad Ulan Bator. Geert en onze gids Pakmaa poseren gelukkig en voldaan.

HET THUISFRONT: WAAR IS HET NOG GEVAARLIJKER DAN IN MONGOLIË ?

2010-06-25T20:48:00.001+02:00

Irma en Geert sturen nu wel stoere verhalen over sneeuwstormen en eng eten in de Gobi woestijn, maar ECHT gevaarlijk is……….vakantie in Duitsland. Tenminste tijdens het WK voetbal.

We stonden woensdag ergens langs een fraai riviertje in de vroegere DDR. Daar zijn ze tegenwoordig nog Duitser dan Duits. Da’s dus echt fanatiek zoals zou blijken.

Die avond speelde Duitsland tegen Ghana.
Naast ons stond een ouder stel uit Groningen. “Vlakbie hebb’n ze ’n uutzending van ’t voetbal op ’n groot skerm. Da’s leuk ! Moar ie moet niet teveel juich’n als die Ghanez’n winn’n, want dan word’n die Duutsers kwoad”.

Het geheel bleek zich af te spelen in een grote tent. Daarvoor stonden enige eettentjes opgesteld. In de ene kreeg je bier met bratwurst. En in de andere bratwurst met bier. Toen we aankwamen speelden ze net de volksliederen. Een paar honderd Teutoonse fans brulde luidkeels het “Deutschland über alles” mee, dus we bleven buiten maar even wachten.

Er was nog een plekje vrij naast een reusachtige Germaan compleet met hartvormige tatouage met “Mutti” erin. Hij was duidelijk al sinds een paar uur bier aan het hijsen dus Hanneke siste me toe dat ik neutraal moest blijven.

Natuurlijk ben ik neutraal !! Ik ben heus niet tegen Duitsland. Natuurlijk ben ik er ook niet vóór; ik ben gewoon voor iedereen die tegen Duitsland speelt. Net als die Groningers naast ons. Toen dus de Ghanezen gevaarlijk aanvielen konden we niet nalaten “yes, yes, yes” te sissen. Niet te hard natuurlijk, maar toch genoeg om de aandacht van Mutti’s lieveling te trekken.
“Seit Ihr Holländer ?”, vroeg hij wantrouwend.
Nu heb ik geleerd dat je in zo’n situatie nooit moet beginnen te liegen. Dat komt altijd uit.
“Wir wohnen in Belgien”, sprak ik dus naar waarheid.
De onbenul trapte erin: “Das geht denn noch”.
Helaas maakten de Duitsers even later een doelpunt. Dus iedereen sprong op en stak brullend de armen in de lucht. Nu moet ik toegeven dat ze in tegenstelling tot vroeger niet alleen de rechterarm omhoogstaken, maar toch…………wij reageerden te laat en bleven zitten. Dat trekt dus de aandacht.

“Für wen seit Ihr eigentlich ?” vroeg Mutti’s zoontje terwijl hij één oog nadenkend dichtkneep. Het geluk was echter aan mijn kant. De gitzwarte Ghanezen speelden die avond in het wit en de blanke Germanen waren in het zwart gekleed.
“Ich bin natürlich für die schwarze Mannschaft” zei ik dus. En verdomd, hij trapte er weer in: “Das ist Ihr auch geraten”.

Hanneke vond het toch verstandiger om verder maar in de auto op een Ghanees doelpunt te gaan hopen. De kans bestaat dat in een van de volgende rondes Duitsland tegen Nederland uitkomt. We plannen alvast dat we dan snel doorrijden naar Polen. Daar schijnen ze ook altijd voor de ploeg te zijn die tegen Duitsland speelt.

Lijkt mij toch veiliger.....

Zomer in Mongolie

2010-06-24T06:46:00.019+02:00

Met de reisorganisatie GerToGer (Community based ecotourism) vertrekken we op een trektocht door het platteland van Mongolie, meer bepaald in de provincie Arkhangai in het Westen van het land.
Een ger is een cirkelvormige nomadentent van zes meter diameter waarin families van twee tot acht personen wonen.

Zoals de naam van de reisorganisatie al onthult is het opzet om elke dag van de ene ger naar de andere te trekken en ter plaatse een aantal traditionele activiteiten van de nomaden te leren. Dat houdt bijvoorbeeld in : boogschieten, worstelen, paardrijden, yoghurt maken, enzoverder. De bedoeling is om de reizigers onder te dompelen in de levensstijl van deze nomadische herders, terwijl de centen die je ervoor neertelt voor een belangrijk deel terugvloeien naar de nomadenfamilies.

Vermits het in het noordelijk halfrond nu bijna zomer is bereiden wij ons voor op de zonnige, warme dagen en nemen veel water, zonnecreme, lichte kleding, enz. mee.

Wij komen aan bij de eerste ger, maken kennis met de herders en kamperen in ons tentje tussen de geitekeutels. We leren boog- en enkelbeenschieten.

Dat laatste komt erop neer om vanop een afstand met de middelvinger een projectiel in de richting van een paar enkelbotjes te mikken. Wie ze kan raken is de held(in).

De dag nadien wandelen we met de ossenkar (= een os met een kar erachter, met daarop onze bagage en Irma) 25 kilometer door eindeloze groene graslanden.

Af en toe komen we een paarden- of geitenkarkas tegen (doodgevroren in de winter). We steken twee kolkende rivieren over bovenop de kar (er zijn hier geen bruggen).

Het is broeiend heet, we komen aan bij de volgende ger waar we avondeten krijgen en 's avonds kruipen we doodmoe en bijna verbrand de tent in. Het regent een klein beetje 's avonds, maar de tent, matjes en slaapzakken die we bij GerToGer huurden (eat this, Nieuw-Zeeland! Zelfs in Mongolie verhuren ze slaapzakken...) zijn van goede kwaliteit en we blijven heerlijk droog. Het geluid van de regendruppels verandert later zelfs in een zacht geritsel op het tentzeil, da's een goed teken, zo weten wij. We dommelen tevreden in en hopen dat het morgen niet weer zo'n hete dag wordt ...

5 uur 's ochtends. Irma maakt mij wakker met een lichte toon van paniek : "de tent staat onder water". Ik had die tent zelf opgezet dus wist dat dat onmogelijk was (duoh). Dat was de eerste gedachtenflits. Ik opende mijn ogen en zie tot mijn verbijstering ook opeens dat het dak van de tent helemaal doorgezakt was en bovenop ons ligt. Als een marmot kruip ik die tent uit, open het voorzeil en zie dat het groene landschap rondom ons is veranderd in 1 grote sneeuwvlakte! Er ligt verdomme 20 centimeter sneeuw rondom en dus ook op de tent, het waait en het is ijskoud!

Reken even mee : de dag ervoor 30 graden, en nu sneeuw. Hallo klimaat?

Ik haal alle sneeuw van de tent en kruip terug in m'n slaapzak. Het sneeuwt nu nog heviger en een uur later is het dak weer ingezakt. Ten einde raad en helemaal verkleumd breken we gans ons kampement op en kruipen mee bij de herder en z'n familie in de ger.

Het plan om die dag verder te trekken valt uiteraard volledig in het ehh ... water. De herder (mr. Batdelger) vindt het geen goed idee om door dat vriesweer 25km te gaan wandelen en bovendien zal het waterpeil van de rivieren die we moeten oversteken minstens een meter gestegen en dus levensgevaarlijk zijn, zo weet hij.

Dat betekent dat wij noch vooruit, noch achteruit kunnen op onze reisroute. Ook Batdelger beseft dit en legt ons uit dat dit voor hem geen probleem is. Hij heeft net een geitje geslacht, er is water genoeg, en van zodra het waterpeil terug zakt kunnen we verder.

Intussen legt hij aan de hand van onze picture dictionary en een Mongools phrasebook uit welke activiteiten we bij hem zo allemaal kunnen doen. We leren kaas en boter maken, yaks melken, dumplings (een soort ravioli) maken, spelen behendigheidsspelletjes met enkelbotjes en maken zelfs een Mongoolse denkpuzzel met het bot van een schaap.

Om te eten slachten herders geiten waarvan letterlijk elk onderdeel gebruikt wordt (er mag niets verloren gaan natuurlijk). Om te drinken gebruiken ze water uit slootjes waar koeien in plassen (en ook gaan liggen sterven). Het slootwater wordt wel eerst 10 minuten gekookt, hygiene, weet u wel?

Het toilet doet me denken aan m'n tijd bij de scouts van Lubbeek:

Wij eten dus een bouillonsoepje en heerlijke stukjes geitenlong, geitenhart, met geitenbloed gevulde geitendarm, met geitenbloed gevulde geitenmaag, geitenlever en, omdat variatie in dit deel van de wereld ook geapprecieerd wordt, eten we ook de nieren op. Irma haakt snel af, en duikt de rugzak in om de noodvoorraad noedels te plunderen.

Als het na een paar dagen eindelijk terug begint te dooien bellen we met de gsm van de herder naar de dichtstbijzijnde stad en bestellen een jeep die ons komt ophalen. Die dag vereert onze gastheer ons door z'n snuifdoos boven te halen. Mannen mogen er een klein beetje van in hun neus duwen, vrouwen ruiken eventjes aan de hals van de fles.

Dan tovert Batdelger nog iets unieks tevoorschijn uit z'n kast : traditionale nomadenkleding. Er volgt een fotoshoot!

We keren drie dagen vroeger terug van onze tocht : onze 9-daagse trekking is in de sneeuw gevallen, in de zomer. Komt dat tegen.

We verblijven nog twee nachten in het provinciestadje Tsetserleg, op 480km ten Westen van Ulaanbaator (UB), waar het weer intussen veel beter is.

We bezoeken er een paar boeddhistische kloosters en eten Lasagne en carrot cake in het Fairfield guesthouse, dat wordt uitgebaat door een Brits koppel. Echt genieten is dat, na een rantsoen van noedels, geitenderivaten en slootwater.

In Tsetserleg is er geen Touring Wegenhulp. Bij panne bedenkt men een creatieve oplossing om alsnog de eindbestemming te bereiken.

De dag daarop keren we met het openbaar vervoer terug naar UB. De rit duurt 8 vervelende uren en de bus zit tsjokvol. Sommige passagiers moeten noodgedwongen plaatsnemen in het gangpad of worden gewoon tussen twee zitjes in geperst.

Ons volgende reisdoel is de Gobi-woestijn in het zuiden van het land. Wij gaan op zoek naar het beste aanbod op de markt van de budget-tours en leren dat zaakjes doen in Mongolie net dat tikkeltje minder vlot verloopt dan in Europa.

De Trans-Mongolië Express van 7:40 op spoor 1

2010-06-23T06:50:00.002+02:00

Na twee fantastische weken Beijing is het tijd om het laatste deel van onze reis aan te vatten : met de trein van Beijing naar Moskou, dwars door Mongolië en Siberië ...

We verwachten ons aan barbaarse toestanden op het perron in Beijing, maar tot onze verbazing verloopt alles er heel vlot, en de trein vertrekt stipt op tijd.

Deze Chinese trein voorziet in alle comfort : warm water, een gratis middag- en avondmaal, een in het Engels vertaald reisschema, een sjieke restauratiewagen en zelfs een locomotief. Het kan niet stuk op deze treinreis van Beijing naar Ulaanbaator, die 30 uren zal duren.

Er worden vriendschappen voor het leven gesmeed: Sabrina vindt nieuwe vriendjes in coupé nummer zes terwijl Irma verzustert met twee Nederlandse dokters in coupé nummer drie.

De linkse dokter van de drie is die dag jarig en wij bekopen dat met een fles wodka. Deze consumeren we strategisch, namelijk net op het moment dat de Chinese en Mongoolse politie haar werk wil doen aan de grensovergang. Nog nooit zo'n vlotte grenscontrole meegemaakt: de arme ambtenaren laten het lallende en luidruchtige doktersvolk (en de even enthousiast meelallende steller dezes) snel voor wat ze zijn wanneer ze de alcoholgeur uit de coupé opsnuiven. Wij komen Mongolië vlot en zonder problemen binnen. Dat kan niet van onze trein gezegd worden. Rusland en Mongolië gebruiken een andere type rails dan de rest van de wereld, en deze Chinese trein kan dus niet verder op dit traject. Geen probleem echter : dan veranderen we toch gewoon de wielen?

Even een hangar inrijden, treinstellen met een enorme hydraulische kraan optillen, wielen verwisselen en klaar is Klara, terwijl de passagiers rustig wachten... Ze hebben het daar goed voor mekaar!

Tijdens de treinrit passeren de meest diverse landschappen en bouwwerken de revue langs ons raampje.

De Mongoolse steppe domineert het laatste stuk van de reis. Deze is zo uitgestrekt dat men met het blote oog zelfs de kromming van de aarde kan observeren ...

Uitgeput bereiken we Ulaanbaator, de hoofdstad van Mongolië, waar nieuwe avonturen ons op de loer liggen.

Ich bin ein Beijinger

2010-06-22T11:51:00.001+02:00

Intussen zijn we helemaal ingeburgerd in Beijing. We kunnen al wat Chinese karakters herkennen op de menukaart en we hebben de plattegrond van de metro niet meer nodig om op onze bestemming aan te komen. Toch is het een stad die blijft verbazen...

Het straatleven blijft fascinerend, overal gebeurt er wat
Moderne architectuur

Er lijken meer eetstalletjes te zijn dan dat er mensen rondlopen. Ze verkopen de meest uiteenlopende delicatessen. Geert en ik vinden het 1 groot feest: we zijn dol op dumplings (gestoomde gevulde broodjes), die we vaak als ontbijt eten, en ook het potje yoghurt met honing behoort tot onze favoriet.

Als we 's middags te uitgebreid gegeten hebben op restaurant, dan eten we 's avonds gewoon op straat. Na zonsondergang verkopen de Chinezen in straatstalletjes stokjes met vlees vanop de BBQ en pannenkoekjes van aubergine. Onze maag en darmen ondergaan deze cultuuronderdompeling tot nu nu heel rustig en gelaten :) Sommige delicatessen laten we echter toch maar links liggen.

Minder smakelijk dan het eten in Beijing is de luchtvervuiling. De stad is continu gehuld in een dikke laag SMOG. Na 2 weken begin je dat toch wel te voelen.

Chinezen doen alles op de Chinese manier en die kunnen wij als westers denkende mensen totaal niet doorgronden. Het lijkt alsof ze niet logisch denken. Een mooi voorbeeld is het verhaal van Rochelle, een Californisch meisje met roots in Hong Kong. Zij spreekt als Amerikaanse uiteraard perfect Engels en werkt als lerares in Beijing. Toch is het met haar Aziatische uiterlijk erg lastig om werk te vinden. Scholen nemen liever een Fransman of een Italiaan aan, want die zien er Amerikaans uit en volgens de Chinese logica spreken die veel beter engels dan iemand die er Chinees uitziet...

We logeren een paar dagen bij Rochelle en haar vriend Nihir (ook een Amerikaan, maar dan met Indische ouders). Nihir neemt ons mee op restaurant om een Peking eend te verorberen, nog zo'n favoriet gerecht van Geert en mij.

Chinezen spreken geen engels, en met 'geen' bedoel ik dus 0%. Je zou echter verwachten dat ze in hostels, waar het clienteel volledig uit buitenlanders bestaat, een minimum aan woordenschat kennen. Niet dus, als je een kamer met een dubbel bed vraagt en een gedeelde badkamer, eindig je meestal in een kamer met 2 aparte bedden en een prive badkamer...

Op een avond zitten we weer eens ergens op een stoep in Beijing vlees van de straatbarbeque te eten en een biertje te drinken als we worden aangesproken door een meisje van een jaar of 20. Ze spreekt voor Chinese normen behoorlijk engels. We blijken voor het hotel te zitten dat door haar familie wordt gerund en ze vraagt of we de kamers willen zien. Wij leggen uit dat we al een kamer betaald hebben op een andere plaats, het meisje kijkt beteuterd. Ze vertelt dat ze maar niet snapt waarom ze geen buitenlandse klanten krijgt. Ze heeft vlaggetjes van allerlei landen voor het raam gehangen om de aandacht te trekken.
Geert en ik vinden het kind wel sympathiek en bekijken het hotel eens goed. We doen een suggestie: "Misschien krijg je buitenlandse klanten als je het woord "Hotel" in het engels voor het raam hangt? Het is best handig dat toeristen weten dat het hier een hotel is..." Dat vindt ze een goed idee! Even later zitten we in het kantoor van het hotel, waar Geert op de pc een engelse promotietekst schrijft. De volgende dag hangt onze tekst te pronken voor het raam, de moeder van onze vriendin poseert erbij:

Een leuk gevolg van de slechte talenkennis van de Chinezen is de 'studentenkorting'. Uiteraard hebben Geert en ik geen studentenkaart meer, maar weten de Chinezen veel dat 'identiteiskaart' niet 'student' betekent...

Als Roel de burgemeester van het nachtleven van Sydney was, dan is Lisa (je weet wel, onze gastvrouw gedurende onze eerste nachten in China) dit van Beijing. Zelfs lang nadat we haar appartement hebben verlaten, blijft ze ons meetronen naar de hipste plekjes van de stad.

Beijing by night
Lisa en ik aan de Duvel in de Belgische pub

Zo gaan we op een avond naar een optreden van een Chinees punkgroepje waarbij de zangeres in een superstrak glimmend jurkje staat te zingen en dansen op het podium terwijl Lisa iets te enthousiast de moshpit induikt en de niet zo stoere Chinese jongemannen de schik van hun leven aanjaagt. Een geslaagde avond!

Onze laatste avond in Beijing willen we het rustig aandoen, we moeten immers vroeg opstaan voor onze trein naar Mongolie. Dit is buiten Lisa gerekend, zij troont ons mee naar een geheime bar onderin een sportstadium. Je stapt een hotdogbar binnen, daar neem je een trap naar de kelder, in die kelder staat er een bakstenen muur, die muur schuift opzij door op een geheime knop te duwen, en dan ben je binnen. Ze serveren er tussen 6 en 8 uur 's avonds vodka mojito's voor 1yuan per stuk, dat is ongeveer 10 eurocent per glas... Daarna gaan we, om onze laatste avond helemaal in stijl af te ronden nog een laatste keer Peking Duck eten en erna duiken we moe maar voldaan voor een laatste keer ons Beijingse bed in.

Bye bye Beijing

Shanhaiguan is niet Shanghai

2010-06-13T07:12:00.005+02:00

We willen naar Shanhaiguan, het dorpje waar de Chinese muur eindigt in de zee. Het is niet echt een toeristische bestemming voor westerlingen en daar houden wij wel van! Hoe minder zielen, hoe meer vreugd. Dus gaan Geert en ik 2 dagen voor datum naar het treinstation om tickets te kopen. Op het station zijn er 70 loketten en eentje is voor buitenlanders: handig!

Na een kwartiertje wachten zijn we aan de beurt en een achttienjarig huppelding probeert ons te woord te staan. Het arme schaap spreekt helaas geen woord engels. We wijzen de Chinese karakters voor Shanhaiguan aan in onze reisgids, waarop ze huilend naar haar supervisor rent. Westerlingen die naar dit verlaten dorpje willen, daar weet ze geen raad mee... Ze probeert ons duidelijk te maken dat er vandaag geen treinen meer rijden en dat we pas morgen kunnen gaan, dat wisten we natuurlijk want we hebben onze research grondig gedaan. We zeggen dat we eigenlijk pas overmorgen willen waarop het arme kind opnieuw in huilen uitbarst. Nadat we als 2 gekken fanatiek beginnen te wijzen naar een kalendertje begrijpt ze ons toch. Oef. Onze heentickets hebben we op zak.

Nu is het tijd voor fase twee: de returntickets! We willen namelijk - oh verrassing - ook terugkomen. Jawel! Verbaasd kijkt het wicht ons aan en boekt een ticket Shanghai- Beijing... Na boze blikken van ons wordt opnieuw (met veel oogvocht gepaard gaande) de supervisor erbij gehaald. Als we naar Shanhaiguan gaan, willen we graag ook vanuit dat zelfde dorp terugkomen weet je wel, leggen we uit. Ok, ze hebben het door. De volgende vraag is hoeveel returntickets we dan eigenlijk willen hebben... Brrr.... Na een halfuurtje en nog 5 huilbuien later lopen we eindelijk naar buiten met de juiste tickets.

De treinreis zelf verloopt vrij vlot, een hogesnelheidstrein brengt ons in 2 uur ter plaatse.

Dan begint de zoektocht naar logies. In de Lonely Planet staan 3 hotels: na lang zoeken komen we erachter dat er daarvan 2 niet meer bestaan, en het derde is volgeboekt. We beginnen dan maar random Chinezen aan te spreken op straat, alleen praat niemand hier engels. Gelukkig hebben we een phrasebook bij en door de karakters voor hotel aan te wijzen vinden we uiteindelijk een vrouwtje die ons meesleurt naar iets wat voor hotel moet doorgaan. De kamer is niet om over naar huis te schrijven, dus dat ga ik ook niet doen, maar het is leefbaar voor 2 nachten.

En dan gaan we naar waarvoor we gekomen zijn: de muur! Het zeewater is bijzonder smerig, maar het enthousiasme van de Chinezen wordt er niet door getemperd om te gaan zwemmen. Het pittoreske decor doet verder ook dienst als achtergrond voor trouwfoto's en wij springen in een speedboot die in België allang niet meer aan de veiligheidsnormen zou voldoen om de muur nog beter te bekijken.

Shanhaiguan zelf heeft een charmant historisch (gerestaureerd) stadcentrum, maar er rijden rare auto's rond.

Drie kilometer buiten de stad beklimt de muur zijn eerste steile helling, dat vraagt om nader onderzoek door Giri en Kapu.

Ook in China blijkt de regring gevallen te zijn, de keizer en keizerin hebben de macht overgenomen

Geert met een bewonderaarster

Onze laatste stop in Shanhaiguan is daar waar de muur de rivier oversteekt. Om de 1 of andere voor ons onduidelijke reden is er ook een vogelreservaat dus dat pikken we ook maar mee.

Another brick...

2010-06-12T17:23:00.013+02:00

Beijing is meer dan het stadscentrum alleen, er valt ook een hoop te beleven in de buitenwijken en zelfs ietsje verder. Hieronder onze highlights:

Omdat de Chinese keizer zijn stulpje in de verboden stad niet groot genoeg vond, besloot hij om een buitenverblijf te laten bouwen aan de rand van Beijing. Het gigantische complex, bekend als 'het zomerpaleis' bevat onder andere een boeddhistische tempel en een groot meer.

Sommige familieleden in Bekkevoort zullen merken dat ze in het zomerpaleis nog steeds dezelfde souvenirs verkopen als 10 jaar geleden. Wat wel anders is, is dat ze hoofden van de boeddhabeelden -die tijdens de culturele 'revolutie' door fanatieke communistische aanhangers werden vernietigd- grotendeels terug geplaatst hebben. Ook verkopen ze er tegenwoordig tot mijn grote vreugde Vienetta ijsjes op een stokje.

Op een apart stukje van het domein van het zomerpaleis is er een winkelstraat rondom een grachtensysteem, waar onder andere een hele oude kalligrafist zich zit uit te leven.

Een andere bezienswaardigheid net buiten de stad is het 798 art district. Een oud fabrieksterrein met grote bakstenen barakken is omgevormd tot het kunstcentrum van Beijing. Het stikt er van de kunstgallerijen en gezellige café's en restaurantjes.

In 2008 waren de Spelen in Beijing. De olympische site is heden ten dage een vreemde plaats: gigantischuitgestrekte pleinen en lanen waar buiten een paar verdwaalde toeristen niemand meer rondloopt, wegen zonder auto's waarvan stoplichten nog steeds van rood op groen springen, het vogelneststadium dat er prima onderhouden uitziet en elke avond verlicht wordt. Het moet de Chinezen miljoenen kosten om deze site te onderhouden, terwijl het eigenlijk nergens meer voor gebruikt wordt... We wandelen er rond en vragen ons af of de overheid geen nuttigere dingen kan doen met dit geld in een land waar mensen vaak niet eens een dak boven hun hoofd hebben dan het gras te maaien van gazons rond een stadium waar niemand meer komt...

Lang geleden besloten de Chinezen een muur te bouwen tussen hun land en Mongolie. Ze waren bang voor de woeste barbaarse Mongoolse krijgers en bedachten dat een gigantische muur van meer dan 4000 km hen wel zou beschermen. Helaas bleek dit middel niet echt effectief, de muur werd namelijk nooit volledig voltooid, er bleven belangrijke gaten, en de Mongolen vielen China natuurlijk net op die plaatsen binnen. Wat dan wel weer leuk is, is dat heden ten dage nog steeds grote delen van deze muur overeind staan. En daar willen we natuurlijk naartoe.

Via couchsurfing vinden we zielsgenoten met wie we een busje charteren, zo drukken we de kosten en betalen we minder dan de helft van wat de goedkoopste touroperator in Beijing vraagt. Bovendien is het nog gezellig ook! We laten ons droppen in het dorpje Jinshanling, een stukje muur dat nog niet overspoeld wordt door hordes toeristen, en van daaruit gaan we 10 km wandelen naar Simatai village.

De wandeling is behoorlijk pittig, sommige stukken zijn erg steil

Maar als de locals het kunnen, dan laten wij ons ook niet kennen

Zelfs Sabrina raakt boven

De groepssfeer zit er goed in

Geert in actie

Beijing in beeld

2010-06-02T15:18:00.016+02:00

Beijing stikt van de toeristische bezienswaardigheden. Als opwarmertje gaan we naar de Lama Tempel, dit is één van de grootste en belangrijkste Tibetaanse Boeddhistische kloosters ter wereld. We offeren er wierookstokjes aan diverse Goden, onder andere aan de Boeddha in de Medicine Hall.

Het Tiananmen Plein is met zijn 440,000 vierkante meter het grootste plein ter wereld, een grijze eindeloze vlakte die door de Chinezen zo wordt gerespecteerd dat dit de enige plek in heel Beijing is waar de 'no spitting' bordjes worden nageleefd. In het midden staan 2 grote schermen waarop een propagandafilm over China is te zien die begeleid wordt door schallende communistische muziek. Aan de noordelijke rand van het plein ligt de ingang naar de Verboden Stad, op de zuidelijke helft staat het mausoleum waar Chairman Mao Zedong gepekeld te bewonderen ligt. Wij doen een poging om zijn lichaam te gaan begroeten, maar helaas is het mausoleum dicht. De openingsuren zijn onderhevig aan de grillen van de bewakende militairen, een logisch schema schijnt er niet te zijn. We hebben geen geluk.

De Verboden Stad was in Keizerlijk China verboden, al wie er niet moest zijn werd bij het betreden van dit domein meteen een kopje kleiner gemaakt. Tegenwoordig kom je er goedkoper vanaf en mag je naar binnen voor 6 euro per persoon.
In deze stad woonde de Chinese Keizer, samen met een 2000-tal concubines, en hij regeerde van hieruit het land. Zijn dienaren waren eunuchen (gecastreerde mannen) die hun testikels in een zakje rond hun nek bij zich droegen, omdat ze zo kans hadden om in hun volgend leven weer als 'heel' mens te reïncarneren.
De Verboden Stad is ook de plaats waar Chinezen in rijen staan aan te schuiven om met ons op de foto te mogen, waar Geert een schoolmeisje helpt met het maken van haar huiswerk en waar olifanten een nogal vreemde anatomische variant voorpoten hebben.

In de Tempel van de Hemel vonden vroeger rituele ceremonies plaats, tegenwoordig is het een groot park waar Chinezen graag vertoeven en tai chi of kalligrafie beoefenen.

"To remind"

2010-05-30T17:50:00.003+02:00

Op een van onze excursies (in Shanhaiguan, een stad bij de zee op 300km ten Oosten van Beijing in de Hebei provincie) botsten wij op een groot bord met deze tekst:

"Comrades of the drivers and tourists:
When you stop the vehicle leavesthe parking lot, the vehicle door lock do be please good, and cash and camera, handset and so on valuables body carrying, because takes care of bad, causes the goods to lose, the damage, is robbed and so on situation occurrences, voluntarily is responsible by the tourist.
Border defense local police station"

Wij komen met ons Chinees niet veel verder dan een drietal woorden (goeiedag, bier en dankuwel) dus vinden het een hele prestatie van de Border defense politie om dit prachtig staaltje van Chinglish af te leveren.

En dan nog een persoonlijke mededeling : wil Raf Simons dringend contact met ons opnemen aub? Wij hebben uw zwemtas teruggevonden.

Beijing voor dummies

2010-05-30T15:06:00.012+02:00

In Beijing (Peking) couchsurfen we bij de Californische Lisa. Zij woont en werkt hier al 2 jaar. Haar flat met 3 slaapkamers en 1 badkamer deelt ze met 2 andere Amerikanen. De rest van het gebouw wordt bewoond door Chinezen. Die leven met gemiddeld 12(!) mensen per flat. Als Chinees ben je nooit alleen.

De straat van Lisa ligt in een hútòng, een authentieke Chinese Woonwijk. Hútòngs zijn tegenwoordig een bedreigde soort. Ze worden door de overheid systematisch platgegooid om plaats te maken voor brede asfaltwegen en lelijke moderne flatgebouwen. Alleen in de binnenstad blijven er nog een paar bewaard.
De Chinezen in een hútòng wonen met z'n zovelen in een kamertje dat vaak tevens dienst doet als winkeltje, of eethuisje, of kapsalon, of fietsenmakersatelier, of... Die huisjes hebben geen wc, de mensen doen hun behoefte in het openbare toilet.

Dat openbare toilet is letterlijk openbaar. Het bestaat uit een rij hurktoiletten (een gat in de grond) waartussen muurtjes van ongeveer een meter hoog staan. Vooraan is het open, er is geen deur. De oude dametjes zitten er gezellig op een rij hun gevoeg te doen en intussen keuvelen ze over wat ze 's avonds zullen eten. Als Chinees ben je nooit alleen.

Steegje in een hútòng
Als er asfalt moet gelegd worden kun je maar beter niet verkeerd parkeren, je auto wordt NIET weggesleept...

Het sociale leven speelt zich af op straat

In 1999 bezocht ik Beijing een eerste keer (Kapu was hier nog niet eerder) en sindsdien is er veel veranderd. De tempels staan er nog, de Forbidden City en het Tiananmenplein pronken in het centrum van de stad maar verder is het onherkenbaar. Waar het vroeger een hectische bedoening was rondom deze historische attracties is het nu vrij kalm: geen bedelaars meer, de straten zijn schoon, overal staan vuilnisbakken, er zijn zo goed als geen straatverkopers, wel is er heel veel politie die om de haverklap een Chinees tegenhoudt voor paspoortcontrole... Ook alle straatnamen zijn in het Engels vertaald. Het lijkt erop dat ze 'grote kuis' hebben gehouden in 2008, voor de Olympische Spelen.
Er is nu ook een uitgebreid metronet onder de stad:
Sommige dingen in Beijing veranderen echter nooit: Zo hoor je om de paar minuten een Chinees luidkeels rochelen, om hem daarna de inhoud van zijn mond op straat te zien uitspugen. De kinderen dragen geen luiers, maar broekjes met een sleuf erin waardoor ze midden op straat plassen. Ook stikt het er nog steeds van de de taxi's (1 euro voor een rit van 3 km) en fietstaxi's

Beijing is een genot voor iedere man en vrouw die van een verzorgd uiterlijk houdt. Een knipbeurt bij de kapper kost 4 euro (wassen, knippen en drogen), een pedicure is 6 euro.
Ook zie je overal reclameborden die massages aanprijzen. Na weer een lange dag rondslenteren in de stad hebben Geert en ik wel trek in een voetmassage. Nadat we eerst wat van de prijs afpingelen worden we begeleid naar een klein groezelig kamertje. We nemen plaats op de ligstoelen en onze masseuses komen binnen: ze zien er een beetje vreemd uit. Hun hakken zijn net ietsje te hoog, hun rokje iets te kort en hun decollete iets te diep. "Ach ja", denk ik, "als ze mannen kunnen plezieren zullen ze vast ook wel goed kunnen masseren". Geert heeft de situatie intussen ook geanalyseerd en stelt mij lachend voor om in de kamer ernaast te gaan liggen. "Dat is veel rustiger, zo alleen", zegt ie. Maar ik blijf koppig liggen. "Als Belg in China ben je ook nooit alleen", denk ik.
De dames storten zich intussen op onze voeten. Me verwachtend aan een zachte ontspannende massage sluit ik relaxed mijn ogen... om ze daarna weer wijdopen te trekken. Onze Chinese vriendinnen lijken wel 2 slagerswijven die het vlees van onze botten willen trekken. Ze kneden onze voeten alsof het gehakt is, en bonken met hun vuisten op ons vlees alsof ze een biefstuk aan het platslaan zijn. Dit is massage Chinese stijl! Welkom in Beijing.

HET THUISFRONT NEEMT DE MACHT OVER: De WK-quiz

2010-05-26T20:28:00.000+02:00

Beste bloglezers,

Op de redactie is een groot aantal klachten binnengekomen die allemaal betrekking hebben op de moeilijkheid van de door Geert en Irma gestelde vragen. Het begon nog met een redelijke doe-vraag over het bijeengooien van wat spinazie en kip (de zgn Kip Kapu). Maar al snel werd het een intellectueel hoogstandje met onmogelijke opgaven over “perched lakes” en rare plaatsnamen.

Hierdoor dreigt de blog een speeltuin voor de elite te worden ! Sommige fanatieke lezers zitten uren op internet en anderen gaan zelfs zover hoogleraren aan te schrijven !! Zoals jullie hebben kunnen lezen heeft de Chinese overheid al ingegrepen waardoor onze wereldreizigers geen toegang meer hebben tot “hun” blog.

Voor het redactiebureau in Bekkevoort is het duidelijk: de macht moet overgenomen worden. Dit is het moment voor het lanceren van een WK-voetbal-quiz waarbij het niveau van de vragen is aangepast aan het gemiddeld IQ van de modale voetbalhooligan.

Hier de vraag:
De foto hieronder is deze week door de redactie gemaakt in een willekeurige straat alwaar de bewoners zich kennelijk voorbereiden op een plezierig WK-tournooi. De vraag is uiteraard: in welk land is deze foto gemaakt ?

Hanneke, de assistente van de redactie assistent, kijkt over mijn schouder mee en zegt: “Dat is niet eerlijk voor de Belgen ! Die weten toch weinig van oranje vlaggetjes !!”.

Goed, hier dan een vraag voor de Belgische bloglezers. Welke Belg was jarenlang keeper bij Bayern-München en spreekt nog slechter Duits dan Louis van Gaal ? Als extra aanwijzing: de sympathieke krullenbol is nauwelijks onnozeler dan de rest van zijn familie. En gezamenlijk hebben ze een aardige bijverdienste als TV helden.

Het intellectuele nivo kennend van de bloglezers kan ik niet helemaal uitsluiten dat we meer dan één juiste oplossing binnenkrijgen. Daarom heeft de redactie een schiftingsvraag bedacht !
Over een paar weken is de WK finale. De vraag is NIET wie er dan tegen Nederland in het strijdperk treedt. Nee, de vraag heeft betrekking op het feit dat Irma en Geert dan ergens een kroeg met TV moeten vinden om de triomf van Oranje te volgen. In de Chinese Gobi ? De Mongoolse steppen ? De Siberische wouden of de Russische taïga ? De schiftingsvraag is uiteraard: WAAR zijn onze helden op de avond van de finale ? Het antwoord moet natuurlijk iets nauwkeuriger zijn dan “Siberië”, da’s wat ruim.

Dus pak allemaal je atlas of open google-earth en stuur een SMS met de juiste plaatsnaam naar Irma of Geert. Het kan weer een prachtige ansichtkaart opleveren !!

Exit Aussie

2010-05-26T20:08:00.010+02:00

Intussen zitten Kapu en Giri al volop in China, maar onze laatste dagen in Australie willen we jullie niet onthouden.

We gaan 2 weken terug in de tijd en bevinden ons in het stadje Bundaberg.
Deze stad is bekend vanwege zijn 'Bundaberg' rumstokerij. Jullie hebben vast nog nooit van dat sterk merk gehoord: er wordt namelijk slechts 4% van die rum geexporteerd, waarvan 3% naar Nieuw Zeeland en 1% naar de rest van de wereld.
Om het exportcijfer te verhogen hebben ze een jaar geleden de productie flink opgevoerd, maar het resultaat was dat de Aussies gewoon meer gingen zuipen zodat de export nog steeds maar 4% bedraagt.

Tijdens de rondleiding in de stokerij kunnen we helaas geen foto's maken want er hangen zoveel alcoholische dampen in de lucht dat bij het minste vonkje de hele zooi in de fik vliegt. Na de tour krijgen we 2 gratis consumpties, onze conclusie: Deze rum is goddelijk!

Om bij te komen van alle rum brengen we een paar dagen door in de badstad Noosa. Daarna is het tijd om onze campervan te gaan droppen in Brisbane.

Brisbane (Brissie voor de vrienden, BrizVegas voor de fans) is de grootste stad van de provincie Queensland. We nemen afscheid van ons minihuisje op wielen en slapen nog 2 nachten in een hostel voor we op het vliegtuig naar China springen.Het hostel heet 'Yellow Submarine', een toepasselijke naam want ons bed lijkt wel een zinkend schip. Als je je omdraait denk je dat het elk moment in mekaar kan storten, zo kraakt het. Gelukkig is de rest van Brisbane wat meer solide.

Om ons cultuurpeil wat op te krikken gaan we naar het museum, er loopt een tentoonstelling van Ron Mueck: die maakt beelden van veel te grote en te kleine mensen die er afschrikwekkend reeel uitzien.

En dan is er nog de "1770" prijsvraag:

Martin uit Bekkevoort wist ons te vertellen dat er een dorpje bestaat in Arkansas, USA met de naam "56". Proficiat, je krijgt van ons een kaart uit China.
Sophie uit Leuven probeerde het met "Tienen". Jij krijgt van ons de aanmoedigingsprijs, geef je land van voorkeur maar door.

Voor alle duidelijkheid: de perched lakes prijsvraag van een paar blogs geleden was wel degelijk een slechte grap van Kapu. Sommige individuen hebben echter veel over voor het ontvangen van een postkaart van het bijna wereldberoemde reisduo.

Lea uit Kessel-Lo vond 5 perched lakes na een 2 uur durende zoektocht op internet. Zij krijgt van ons voor deze toch wel indrukwekkende prestatie een kaartje uit een land naar keuze. Lea laat je de redactie jouw land van voorkeur weten?

En dan is er Martin uit Bekkevoort, alias Dad, van hem ontvingen we een mail waarin hij 19 perched lakes opsomde, vastberaden om ook de overige lakes op te sporen schreef hij ten einde raad een hoogleraar uit Utrecht aan die gepubliceerd heeft over perched lakes:

"Geachte Professor Visscher,

Na enige aarzeling neem ik het initiatief U te contacteren voor een misschien wat ongebruikelijke "wetenschappelijke" vraag.
Mijn dochter en haar vriend maken op dit moment een wereldreis en zijn op het Australische Fraser eiland beland. Hun avonturen zijn te lezen op http://kapugirima.blogspot.com/ en regelmatig dagen zij hun lezers uit tot enige intellectuele activiteiten.
Zo ook na het bezoek aan het Fraser eiland.

Ik citeer:
"Een andere bezienswaardigheid is Lake McKenzie, een 'perched lake'. Mij leek het eerder onmogelijk dat er zich bovenop een enorme zandduin een meer kan vormen, maar de bodem van het meer bestaat uit een soort cement, een 100% waterproof laagje humus, gevormd door een mengsel van zand, zoet water en plantenresten. Dat laagje belet dus dat het regenwater door het zand wegsijpelt, waardoor er zich een meer vormt.
Er bestaan op aarde maar 80 dergelijke meren, waarvan er zich 42 op dit Fraser Island bevinden.
Wat dit laatste feit betreft : de lezer of lezeres die ons de andere 38 locaties weet door te mailen ontvangt van ons - jawel - een postkaart uit een land naar keuze".
Einde citaat.

Al googlend heb ik diverse locaties gevonden (Noord-Centraal Minnesota (USA), Sandy Creek (Aus), Perches Lake south-west Tasmania, North Stradbroke Island (Aus) , Toolobon Lake (Aus).
Ik weet niet of de bovenstaande bewering omtrent 80 meren waarvan 42 op Fraser eiland correct is maar heb in ieder geval nergens een fraaie lijst gevonden.
Ik kwam vervolgens Uw artikel in Palaeogeography, Palaeoclimatology, Palaeoecology Volume 241, Issues 3-4, 14 November 2006, Pages 417-439 tegen (Late Pleistocene and Holocene subtropical vegetation dynamics recorded in perched lake deposits on Fraser Island, Queensland, Australia).
Daarom ben ik zo vrij te vragen: kunt U mij verder helpen ? "

Helaas heeft de hooggeleerde nog niet gereageerd........Maar na zoveel inspanning kunnen we jou geen postkaart weigeren! Laat je land van voorkeur maar weten.

The great firewall of china

2010-05-21T13:10:00.003+02:00

Neen hoor: de Chinese muur staat niet in brand. Een firewall is een computer die grote netwerken of thuiscomputers beschermt tegen hackers en virussen.

Maar in China wordt dat soort dingen gebruikt om te vermijden dat Chinezen naar staatsgevaarlijke websites zoals Facebook en subversieve reisblogs zoals kapugirima.blogspot.com kunnen surfen. En samen met die Chinezen ook wij natuurlijk.

Dat van die Facebook valt nu nog wel mee en eigenlijk geef ik die opvolgers van voorzitter Mao nog niet helemaal ongelijk, als je leest wat een onzin daar soms opstaat. Maar wat is er nu mis met onze reisblog?

Natuurlijk zijn er allerlei technische hulpmiddeltjes die ik als computerspecialist zou kunnen gebruiken om toch op dat soort sites te geraken. Maar ik ben nu even niet aan 't werk en ben dan liever maar even solidair met dat miljard Chinezen en die 3000-en-oneven buitenlanders hier in China.
Anderzijds - the show must go - dus schakelen we onze Man van Bekkevoort in om deze lasterlijke geschriften via e-mail het land uit te krijgen, want wij kunnen zelfs de blog niet meer updaten van hieruit.

De woorden en de foto's die je vanaf nu ziet zijn dus door de Chinese firewall gesmokkeld en worden noodgedwongen door Irma's Dad gepost omdat wij sinds kort weten dat het leven in Vlaanderen en misschien ook wel in Nederland niet hetzelfde is zonder alle Sabrina's, postkaart-prijsvragen en sappige verhalen over brakende toeristen.

Wij zitten dus in Beijing en heel binnenkort volgt een volledig verslag, maar hieronder alvast enkele sfeerbeelden vanuit deze compleet van de pot gerukte stad.

Ons eerste ontbijt: dumplings

Tien Anmen plein

Gegijzelde bloggers

Al die willen te kaap'ren varen

2010-05-14T04:27:00.010+02:00

Noot van de wedstrijdredactie

De inzendingen voor de perched lakes prijsvraag uit de vorige blog bleven tot een minimum beperkt, namelijk geen enkele. Wij hebben ook geen idee waar die andere 38 meren zich bevinden, maar in deze blog vinden jullie een iets makkelijkere prijsvraag.

Glasshouse Mountains

Australië is een fantastisch land. Het stikt er van de mooie plaatsjes en nationale parken. Alsof dat nog niet genoeg is worden die meestal uiterst gerieflijk ingericht voor de plaatselijke natuurliefhebbers: overal zijn sanitaire voorzieningen (met wc-papier!), picknicktafels én gratis te gebruiken barbeques!

De Glasshouse mountains dus: vanuit een vlak landschap verrijzen een 15tal heuvels met de meest rare grillige vormen. Het is ons een raadsel hoe die er gekomen zijn... Maar gelukkig hebben de Aussies informatieborden geplaatst en die leren ons dat het vroeger vulkanen waren. De vulkaankegels zijn door erosie verdwenen en wat overblijft is de gestolde lava die nog binnenin de kegel zat. We beklimmen één van de bergen, genaamd Ngungun, en hebben zo een uitzicht over de omgeving.

Lady Musgrave island

"Je bent niet in Australië geweest als je het Great Barrier Reef niet hebt gezien" Zo staat het in alle reisgidsen. Het Great Barrier Reef is een gigantisch rif dat zich uitstrekt voor de oostkust van Australië. Wat echter niet in de gidsen staat is dat Australië een gigantisch land is, je zou het niet zeggen als je het zo rechts onderaan op de wereldkaart ziet liggen, maar het is groter dan Europa en groter dan de United States. Van Sydney (rechtonder) tot Cairns (rechtboven) rijd je een kleine 3000 km! En de 'highway' die deze twee steden verbindt, bestaat grotendeels uit een 2 baansweg (1 strook per rijrichting dus). Omdat Geert en ik geen zin hebben om 3/4 van onze tijd in de auto te zitten besluiten we niet tot helemaal bovenaan de oostkust te rijden, van waaruit de standaard toerist dit rif gaat bezoeken. Wij ontdekken een piepklein eilandje - het Lady Musgrave Eiland - dat het uiterste zuidpuntje van het rif vormt en dat volgens de reisgids dan weer één van de meest onaangetaste en mooiste stukken is: daar willen we naartoe!

Onze uitvalsbasis is het dorpje met de naam "1770" (uitgeproken als "seventeen seventy"). Als sommigen van jullie binnenkort een postkaart ontvangen met de tekst "groeten uit 1770": geen paniek! We zijn niet in de teletijdsmachine van professor Barabas gekropen, we zitten wel degelijk nog steeds in 2010. Het dorpje heet zo omdat de ontdekkingsreiziger kapitein Cook er voor het eerst aan land ging in - jawel ze zijn best logisch die Aussies - het jaar 1770. Eigenlijk was het de Nederlander Abel Tasman die Australië als eerste ontdekte, maar hij ging niet aan land (rare jongens die hollanders). Hij noemde Australië "New Holland" en even later zette hij wel voet op een ander eiland in de buurt dat hij New zealand noemde. Trouwens - beste bloglezers - er schijnt nog een tweede plaatsje op aarde te bestaan met een getal als naam. Wie ons kan zeggen welk stadje, krijgt wederom een postkaart uit een land naar keuze. Wij hopen op iets meer reactie dan afgelopen keer. We kamperen in 1770 aan de zee en overleven maar weer eens een zonsondergang.

Lady Musgrave Island ligt 60 km voor de kust. Het rif ligt er in een ring omheen en houdt de golven tegen, waardoor het water rondom het eiland er spiegelglad bijligt en je er perfect kunt zwemmen en snorkelen. We boeken een dagtocht. De brochure belooft ons een fantastische ervaring, lunch is inbegrepen alsook morning en afternoon tea met cakes! De dame bij wie we boeken zegt ons nog dat we zeker een tablet tegen zeeziekte moeten innemen want ze voorspellen pittige golven. Kapu weet als ervaren zeeman natuurlijk dat dit zwaar overdreven is, en bovendien hebben we zo'n pillen helemaal niet bij dus vooruit dan maar, we gaan de boot op.

Op zo'n boot worden altijd eerst de safety instructions doorgenomen: we moeten absoluut blijven zitten want de boot zal flink schommelen, een vriendelijke jongeman toont ons hoe je een zwemvest aandoet, en dan legt hij tot onze grote verbazing ook het gebruik van de kotszakjes uit! Die dingen hebben een handig draai-en-klik systeem zodat ze zonder morsen door de behulpzame bemanning in ontvangst kunnen genomen worden. Nou, nou.

En daar gaan we dan, 60 km varen op zee, een anderhalfuur durende trip. Hier volgt het reisverslag:

0u05 Van zodra we de haven uit zijn worden de golven behoorlijk pittig, de boot schommelt hard alle kanten op

0u10 Ik hoor Geert naast me mompelen "Verdorie, ik heb die golven toch wel wat onderschat"

0u15 Een dame een paar stoelen verder houdt het niet meer en het eerste kotszakje wordt door de bemanning afgevoerd

0u30 Ik zie Kapu zwetend en met gezwollen oogjes naast me zitten, zijn lippen op elkaar persend

0u40 Steeds meer kotszakjes verdwijnen in de vuilnisbak, de bemanning springt in het rond met servetjes, koude doekjes om in de nek van de mensen te leggen en spreekt iedereen bemoedigend toe

0u50 Ik voel me toch ook niet zo lekker maar blijf halstarrig naar de horizon kijken, proberend mijn ademhaling te controleren en tegen mezelf sprekend "het zijn maar een paar golfjes, het kan niet ver meer zijn"

0u55 Nu begin ik ook te zweten

1u00 Mijn kotszakje wordt afgevoerd

1u15 Ook Kapu's zakje gaat richting vuilnisbak

1u30 Aankomst aan het drijvend ponton (een groot houten vlot dat voor de kust van het eiland ligt) waar de morning tea met een uitgebreid assortiment heerlijke cakes op ons staat te wachten. Juk.

Het 'leuke' aan zeeziekte is dat als je eenmaal uit die hoge golven bent het meteen weer over is. Na een kopje thee en het onder lichte dwang naar binnen wurmen van een stuk cake zijn we weer helemaal de oude.

We varen met een kleiner bootje (met glazen bodem) naar het onbewoonde eiland. Doorheen die glazen bodem zien we stukken van het rif en een joekel van een schildpad!

We maken een wandeling over het eiland. Op het strand liggen er aangespoelde stukken rif.

Ook varen we een rondje in de semisubmarine boot (een boot waarbij je net onder het waterniveau zit en door glas naar vissen kunt kijken).

En dan gaan we snorkellen. Kapu heeft al wat ervaring en springt als een volleerd snorkelaar achterover het water in. Voor mij is het mijn eerste keer. Ik sta wat onwennig aan de kant en voel me net Donald Duck met mijn knalgele zwemvliezen. Ik ben namelijk niet echt een waterrat, ik vond het al eng om in Sydney in de zee te gaan zwemmen ('Wat zijn die golven hoog'). Maar goed, na een half uur wennen en klunzen voel ik me als een vis in het water. Dit is fantastisch!

Hieronder staat een filmpje gemaakt in de semisubmarine boot. Dit is bij benadering wat je ziet als je snorkelt, in 't echt is het natuurlijk veel mooier: het zicht is dan haarscherp, de kleuren zijn helder en overvloedig, alles is in 3D en in plaats van het gezoem van de motor hoor je het zachte klotsen van water in je oren.

De terugvaart, op een stuk rustigere zee, verloopt gelukkig zonder incidenten. Wat een geweldige dag!!

Yeppoon en omgeving

Vandaag - woensdag 5 mei - mogen jullie boekstaven als een historische dag: we passeren de steenbokskeerkring en zijn officieel in de tropen! We stranden in het plaatsje Yeppoon - ten oosten van Rockhampton.

Onderweg kom je soms verrassende dingen tegen. Zo zien we ineens deze constructie langs de weg staan:

We onderwerpen het object aan een nadere inspectie:

Aha! Dat willen we wel. We deponeren een dollar in het geldkistje en nemen een heerlijk sappige ananas mee:

Australië is - zoals eerder al vermeld - een fantastisch land, het is de natte droom van elke toerist. De truc is: rij om het even waar naartoe en ga ter plekke naar het "visitor information center" die zowat overal - tot in het kleinste gehucht - te vinden zijn. Daar word je opgewacht door een behulpzame oude meneer of mevrouw die na zijn/haar pensioen graag nog wat vrijwilligerswerk wilt doen. Een kwartiertje later loop je naar buiten met stapels folders en mappen van de omgeving. En ze geven echt hele goeie tips!

Zo komen we terecht op ons volgende kampeerplekje: Upper Stony Creek in het Byfield National Forest. In het toeristenbureau is er eerst nog wat discussie of we er wel naartoe moeten zonder vierwielsaandrijving, want de gravelweg schijnt nogal wat gaten te vertonen en overstroomt makkelijk, maar als we beloven niet door kniediep water te proberen rijden zetten ze het licht op groen. Eerst moeten we een kampeerpermit krijgen en na het invullen van 3 keer dezelfde gegevens op een ander formulier en daarna ook nog eens online op het internet (het lijkt België wel qua efficientie) kunnen we vertrekken. De reis verloopt vlot, ok er zijn wat hobbels in de weg maar verder valt het allemaal best mee. En we worden beloond want dit is één van de mooiste kampeerplekjes tot nu toe.

Wel staat er een groot waarschuwingsbord: we mogen niet zwemmen want er zitten krokodillen.

Sabrina en ik laten het niet aan ons hart komen.

Kapu hoopt stiekem dat het 's nachts keihard gaat regenen: "Dan overstroomt de weg en zitten we hier vast! Dat zou pas een goed verhaal voor op de blog zijn", maar tot zijn grote teleurstelling blijft het droog.

We kamperen nog een nachtje in het nabijgelegen Fern Hidaway Resort, waar we de kamping delen met een familie Wallabies, een kanotochtje maken en 's avonds een groot kampvuur stoken.

En Sabrina die zoekt er intussen toenadering tot de lokale diersoorten.

Fraser Island is meer dan een hoop zand

2010-05-05T08:46:00.008+02:00

Ons bezoekje vorige zondag aan Fraser Island, voor de Oostkust van Australië ter hoogte van Hervey Bay (even ten Noorden van Brisbane), was in meerdere opzichten interessant.
Om te beginnen is de manier waarop de day-tour naar het eiland georganiseerd wordt een schoolvoorbeeld van de betere toeristenval. Overal in de stad staan bordjes dat 'here' de beste prijs is en je er geld uitspaart (de tour kost consequent overal 165AUD), en dat deze prijs een speciale prijs is omdat het zondag is. Op maandag wissen ze gewoon het woordje 'sunday' uit op het bord en vervangen het door 'monday'.
Wanneer je dan zo'n boekingskantoortje binnengaat, moeten ze meteen wel toegeven dat de tour van 165AUD nogal rush-rush is, maar dat de 200AUD-tour, die in plaats van om 7:45 's ochtends, om 06:15 vertrekt, veel beter is, 'volgens de meeste mensen'...
Als de doorwinterde wereldreizigers die we intussen zijn doorprikken we deze iets te doorzichtige truuk van de agente natuurlijk meteen en boeken ons netjes de tour van 165AUD, alles inclusief (zelfs lunch), alles netjes geregeld en betaald, gewoon klaarstaan om kwart voor acht en de tourbus pikt ons op.

De volgende ochtend stappen we dus netjes op tijd in dat busje en hopen dat we eindelijk verlost zijn van de aasgieren die uit zijn op onze toeristendollars, maar neen hoor. De buschauffeur roept luidkeels door de intercom dat alle klanten die nog niet betaald hebben dat zeker eerst even moeten doen, en herhaalt dit minstens drie maal. Okee ... tot daar volgen we nog. Dan komt het volgende salvo: heeft iedereen wel water, insect repellent en zonnebrandcrème bij? Het 'stikt' van de zandvlooien en muggen, 'je zal dehydrateren' en de zon is verschroeiend, zo luidt de donderpreek, en menig medetoerist kwijnt wit weg van angst... maar geen nood, in de bar op de overzetboot (eigendom van hetzelfde bedrijf) verkopen ze deze producten toevallig ...!

Nu, zij die Irma een beetje kennen weten dat in ons rugzakje de heilige drievuldigheid van insect repellent, zonnebrandcrème en een fles water niet ontbreekt - in dat soort situaties denkt ze aan alles.

Alweer een aanval afgeslagen, eindelijk op nu naar dat verrekte zandeiland.

Dat eiland werd miljoenen jaren geleden gevormd door een ingewikkeld proces dat we u nu even niet willen besparen. Het komt erop neer dat het een strook kapotgemalen Antarctische rots is. Inderdaad - Antarctica - van de zuidpool. Vroeger waren Afrika, India, Zuid-Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland immers één groot continent (Gondwana genaamd) dat opeens moet beginnen splitsen zijn.
Dat splitsingsproces van Gondwana duurde nogal lang: vergelijk het met B-H-V, Vlaamse lezer, om u er zich iets bij voor te stellen.

Met de tijd werd er dus gesteente vermalen, afgezet in een gebied dat nu de Blue Mountains heet (en waarover wij u in een eerdere post berichtten) en door rivieren en zeestroming meegevoerd voor de Oostkust van Australië, waar het botste op het Great Barrier Reef en zich uiteindelijk ophoopte tot Fraser Island.

Het eiland is 123km lang en 60km breed, ruwgenomen één derde van België dus. Tot op heden heeft Fraser Island ook nog steeds geen regering, maar dat heeft niets te maken met de BHV-splitsing van Gondwana, maar eerder omdat het geen inwoners heeft.

Daarentegen is het wel een plek waar enorm veel mensen gaan kamperen voor een lang weekendje (hier vieren ze ook één mei). Bovendien zijn hier een aantal bijzonder mooie attracties te bewonderen:

Australiës populairste en meest gefotografeerde hoop roestend ijzer: Het Maheno-wrak

Eli Creek, waaruit per dag ongeveer 80 miljoen liter zoet water per dag de zee in stroomt, maar waar je makkelijk door kan pootjebaden en zwemmen, plezier voor jong en oud!

75-mile beach, een reusachtig strand met een lengte van 58 mijl (nooit echte keien in rekenen geweest, die Ozzies) en waarop een 4X4-highway is (max. snelheid 80km/h) en zelfs vliegtuigen landen en opstijgen.

Intussen is het reeds namiddag geworden op onze tour en we scheuren vrolijk met onze 4x4-bus over de highway. Wij hebben de hele dag geen last meer gehad van de dollargieren tot er aan de horizon op het strand plots zo'n vliegtuigje opdoemt. De tourbus houdt halt en de piloot stapt op met de mededeling dat we voor slechts 70AUD deze 'unique opportunity' niet mogen laten liggen om 15 minuten mee te vliegen. Betalen kan achteraf en alle kredietkaarten worden geaccepteerd. We worden bijna koud gepakt door deze laffe steek onder de gordel en bijna steek ik m'n hand op om mee te vliegen, maar gelukkig wordt me dit uiterst vakkundig door Irma verboden met de belofte dat we 'later' wel eens in zo'n kist kruipen.

Een andere bezienswaardigheid is Lake McKenzie, een 'perched lake'. Mij leek het eerder onmogelijk dat er zich bovenop een enorme zandduin een meer kan vormen, maar de bodem van het meer bestaat uit een soort cement, een 100% waterproof laagje humus, gevormd door een mengsel van zand, zoet water en plantenresten. Dat laagje belet dus dat het regenwater door het zand wegsijpelt, waardoor er zich een meer vormt.

Er bestaan op aarde maar 80 dergelijke meren, waarvan er zich 42 op dit Fraser Island bevinden.
Wat dit laatste feit betreft : de lezer of lezeres die ons de andere 38 locaties weet door te mailen ontvangt van ons - jawel - een postkaart uit een land naar keuze - mogen wij de lezers uit het Hageland er wel voor waarschuwen geen flauwe grappen uit te halen: het meer van Rotselaar, noch het zwembad van provinciaal domein De Halve Maan te Diest zijn perched lakes, dus deze antwoorden worden niet goedgekeurd.

Maar goed, Lake McKenzie is dus een fantastisch mooi, kristalhelder zoetwatermeer met hagelwitte stranden eromheen. Dergelijke meren zijn trouwens een van de weinige plaatsen op Fraser Island waar je kan zwemmen. Voor de oceaankust van het eiland stikt het immers van de bloeddorstige haaien: dit komt door de overvloedige aanwezigheid van zoet water dat uit Fraser Island de zee instroomt, een habitat vormt voor zeegras, waar miljoenen vissen op af komen, die op hun beurt een makkelijke prooi zijn voor de haaien. Haaien zijn overigens niet de enige roofdieren die gevaarlijk zijn voor mensen. Dingo's!

Uitgeput en geëntertained vatten we de terugkeer naar het vasteland aan, waarbij een strategische 'comfort'-stop ter hoogte van het souvenirs-winkeltje niet wordt overgeslagen. Ons afweermechanisme begeeft het volledig wanneer we ontdekken dat men er zes Magnum-smaken verkoopt: Irma bestelt gelaten een 'white chocolate' en ik, verslagen, één met cappucino-smaak. de overzetboot vaart ons terug naar Australië en we overleven alweer een prachtige zonsondergang. we worden netjes voor onze kampsite gedropt waar we bloggend en voldaan de avond vullen ...

Beaches & Leeches

2010-05-04T09:28:00.012+02:00

Weg uit Sydney
Na een fantastische week in Sydney is het tijd om Australie verder te gaan verkennen.
We huren een kleine campervan voorzien van alle kampeergemakken: een kleine koelkast, een gasfornuis met 2 pitjes en een grill, een wasbakje, 2 banken en een tafel die transformeerbaar zijn tot een dubbel bed, stoelen en een tafeltje voor buiten en last but not least een magnetron (die alleen werkt als we kunnen aansluiten op netspanning). Een broodrooster en fohn hebben ze er nog net niet ingepropt en ook de vaatwasser ontbreekt helaas. Het is allemaal prima geregeld in Australie, de camper is uitgerust met basic keukengerei en linnen, jawel we hebben hier zelfs de slaapzakken waar we in Nieuw Zeeland alleen maar van konden dromen.

We rijden vanuit Sydney naar het noorden langs de Pacific Highway. Onze eerste stop is in Maitland, op zich niet noemenswaardig, maar we gaan er op bezoek bij Daniel en Kelli en hun zoontje Will. Deze mensen kwamen we 3 maanden geleden tegen in Buenos Aires. We parkeren onze camionette in hun tuin en doen een eerste oefennacht: koken en douchen doen we nog in huis, slapen al in de auto.

Myell Lakes National Park
De volgende dag verlaten we de brede autostrade en zetten koers naar Myell Lakes National Park waar verlaten stranden zich kilometers lang uitstrekken, er wilde honden (dingo's) rondlopen en waar er de meest fantastische vogels zitten.
We kamperen aan het Bombah Broadwater Lake. Nu is het tijd voor het echte werk: hier is geen elektriciteit en ook geen douche: we wassen ons in het meer en koken ons eerste maaltje op het krappe gasfornuis. We zijn getuige van 1 van de meest sublieme zonsondergangen die ik al gezien heb. De zwarte zwanen en pelikanen op het meer genieten mee.

Verder noordwaarts
We rijden langzaam noordwaarts en ontdekken het ene mooie plekje na het andere. Slapen in de auto doen we intussen als roosjes en we toveren wonderheerlijke maaltijden uit ons kampkeukentje. Onze creativiteit bereikt ware hoogtepunten: onder andere steak met champignonroomsaus, thaise curry, pannenkoeken met ingebakken banaan en rozijntjes of pasta met pesto en scampi's passeren de revue. Geerts specialiteit is aardappelen gekookt in zeewater. Relaxed maken we wandelingen over het strand, zwemmen we in de zee en genieten we van de zonsondergangen.

No stress zou je denken, behalve dan dat ene moment van de dag waarop we op onze slaapplek arriveren. Geert noemt het intussen "kemperstress". Bij aankomst op de camping parkeert hij ons busje en wilt dan zo snel mogelijk gaan eten/zwemmen/relaxen. Maar dat is buiten mij gerekend. Ik vind het namelijk wel prettig als ons busje ook recht staat, dat slaapt wel zo handig. Volgens Geert staat de bus helemaal niet scheef en om mijn gelijk te bewijzen moet ik een waterfles op de vloer van de campervan leggen, die dan natuurlijk keihard wegrolt. Zuchtend kruip Geert dan weer achter het stuur om de auto te verzetten tot ie horizontaal staat. Maar dan ben ik nog niet tevreden: meestal kijken we in dit stadium uit op een betonnen wc-gebouw of een rij van vuilnisbakken. Ik hou van esthetiek en heb liever uitzicht op een mooi stukje natuur als ik 's ochtends buiten ontbijt. Afin, na veel vijven en zessen en 3 echtscheidingen later staat de auto eindelijk zoals ik het wil en drinken we een glaasje wijn om het goed te maken. Het leven kan mooi zijn.

Onderweg komen we een aantal hindernissen tegen: zo heeft men soms geen zin om een brug over de rivier te bouwen en moet je via een pontje oversteken, ergens anders zijn er wegenwerken waar je achter een volgwagen aan doorheen moet en soms wordt ons pad gekruist door vervaarlijk grote mieren (Dat is mijn duim op de foto).
Ook de huizen hebben het in Australië niet altijd makkelijk.

Dorrigo National Park

In Dorrigo National Park maken we een wandeling door het regenwoud.
Eén van de meest fascinerende bomen vinden we zonder twijfel de Strangler Fig. Zoals elke boom ontstaat die uit een zaadje, maar dit zaadje wordt door een vogeltje gedropt ergens op een andere boom hoog boven de grond. De strangler fig begint daarop wortel te schieten en heel langzaam groeien die wortels langs de stam van de gastboom naar beneden tot ze de grond raken. Nu kan de strangler fig zichzelf voeden en hij begint te groeien en steeds meer wortels te vormen rond de gastboom totdat de strangler fig die boom niet meer nodig heeft en op zichzelf kan blijven rechtstaan. De gastboom sterft ten slotte en laat binnenin de wortelkluwens van de strangler fig een grote holte achter.

Byron Bay
Byron Bay wordt in de reisgidsen omschreven als een 'must do', een mekka voor alternatievelingen, een gezellige oase met een sublieme sfeer. Misschien heeft het ermee te maken dat we er arriveren de dag voor Anzac day - een feestdag ter herdenking van gesneuvelden in de wereldoorlog, maar die door de jeugd vooral beleefd wordt door het overmatig drinken van alcohol - maar we vinden het dorpje helemaal niet charmant. Het is een drukke bedoening, overal lopen luidruchtige pubers rond, je komt er met de auto nauwelijks doorheen. We vluchten naar het nabijgelegen Suffolk Park - ook omdat in Byron Bay alle campings volzet zijn - en hebben er twee fantastische dagen in de laid back sfeer van het kleine dorpje met een prachtig strand op amper 20 meter van de camping. En er is internetverbinding waardoor ik de blog eindelijk kan bijwerken:

Lamington National Park
Intussen zijn we al anderhalve week onderweg met ons busje en we voelen ons er helemaal thuis. We verlaten de provincie New South Wales en rijden het subtropische Queensland binnen. Onze eerste stop is in Lamington National Park:
We kamperen er tussen de wallabies, een soort klein uitgevallen kangoeroes.
De hogergenoemde "kemperstress" neemt nieuwe vormen aan. Ik heb me er intussen bij neergelegd dat het perfect horizontaal zetten van een busje op Australische kampeerbodem een onbegonnen karwei is en onder het motto "een beetje scheef is ook recht" ben ik allang blij als de bus zodanig scheef staat dat we tenminste met ons hoofd naar boven slapen en dat ons gootsteentje goed afloopt. Geert echter heeft de waterpasmicrobe nu stevig te pakken en blijft hardnekkig proberen de bus rechter te krijgen. Het begint ermee dat hij een half uur lang heen en weer rijdt op onze kampeerplaats, steeds een paar millimeter opschuivend om toch maar een rechte plek te vinden. Als ik hem uiteindelijk overtuigd krijg dat het geen zin heeft, intussen veelvuldig de waterflesmethode toepassend, wordt het pas helemaal erg: houten plankjes en platte stenen rukken aan en worden deskundig onder de wielen gemanouvreerd. Het resultaat is uiteindelijk dat de bus nog steeds scheef staat, maar nu naar de andere kant...

De Treetop walk is een kort parcours dat via hangbruggen op 15 meter hoogte tussen de bomen loopt. Op het hoogste punt kun je nog eens via een steil laddertje tegen een boomstam aan tot boven het bladerdek klimmen, best wel hoog, maar een prachtig uitzicht.
Ook is er een plekje waar je met toeristen kunt lachen die persé vogels willen voederen.
De volgende dag wandelen we het Toolona Creek Circuit, een 17,4 km lange tocht die ongeveer 6 uur duurt.De folder van het nationaal park omschrijft het als een klasse 4 wandeling - de zwaarste klasse -, onze reisgids belooft ons "countless opportunities to fall off slippery rocks and get soaked" maar wij laten ons niet afschrikken. We volgen een riviertje dat zich een keer of 6 langs onze route genadeloos in de diepte stort en de meest waanzinnige watervallen creeert. We zien gigantische bomen bedekt met mos, en lianen hangen overvloedig in het rond. Meer dan ons lief is moeten we het riviertje oversteken op een voor ons niet duidelijke manier. Spekgladde stenen vormen ons pad, en soms zijn er gewoon geen stenen. Gelukkig heeft Geert zijn waterbestendige sandalen aan en kan hij door de rivier waden, daarbij mij assisterend terwijl ik sierlijk van de ene glibberige kei naar de andere spring.
Bij de wisselbeurt van het dragen van de rugzak merkt Geert ineens iets raars op ter hoogte van mijn onderrug, het lijkt wel een teek! Als gediplomeerd huisarts geef ik hem instructies om het beest met een draaiende beweging te verwijderen, mij intussen afvragend of er in Australie de ziekte van Lyme voorkomt... Even later voelt Geert ineens iets aan zijn voeten kriebelen, er zit ook een zwart beestje op, maar het lijkt helemaal niet op een teek. Het is een soort wormpje dat zich met een zuignap aan zijn huid heeft vastgezogen: bloedzuigers! Jakkie... Gelukkig zijn ze vrij snel te verwijderen en geven ze verder geen last of rare ziektes. En als jullie je afvragen hoe dat beest ter hoogte van mijn rug terecht is gekomen: zet nooit een rugzak op de grond vlakbij een rivier. Totale score bloedzuigers: 5 voor Kapu en 2 voor Giri.

HET THUISFRONT. NEE……IK SCHRIJF NIETS OVER POLITIEK

2010-04-28T19:55:00.002+02:00

Rustig zit ik mijn krantje te lezen. Het is 4 uur, dus tijd voor de middagthee. De bel gaat.
“Schat, doe jij open ?” zegt Hanneke.
Ik open de deur…….Godverdegodver, de dorpsjehova ! En dat zeker voor de vijfde keer in drie jaar.
“Mijnheer, ik kom U de Wachttoren aanbieden”.
Snel probeer ik de deur dicht te gooien, maar de getrainde afgevaardigde van de Heer steekt er geroutineerd zijn voet tussen. Om van hem af te zijn koop ik het blaadje en laat hem beloven niet meer terug te komen. Zinloos, want hij komt altijd terug……

Gelukkig ben ik niet de enige in dit land die moet lijden.

Albert zit rustig zijn motorblad te lezen. Het is kwart na twaalf. dus tijd voor de eerste cognac. De bel gaat.
“Schat, doe jij open ?” zegt Paola.
De vorst opent de deur…….Merdemerdemerde, Yves Leterme ! En dat zeker voor de vijfde keer in drie jaar.
“Sire, ik kom U het ontslag van de regering aanbieden”.
Snel probeert Albert de deur dicht te gooien, maar de getrainde eerste minister steekt er geroutineerd zijn voet tussen. Om van hem af te zijn zegt de vorst een koninklijk bemiddelaar te zullen benoemen en laat Yves beloven niet meer terug te komen. Zinloos, want hij komt altijd terug……

Het schijnt over Brussel-Halle-Vilvoorde te gaan. Ik heb jarenlang gedacht dat dat een wielerkoers is zoals Kuurne-Brussel-Kuurne of Luik-Bastenaken-Luik. Maar vandaag heb ik het maar eens opgezocht op Wikipedia. En verdomd, het is iets heeeeeel anders. Maar ik kan er niets over schrijven want toen Irma toestemming gaf om af en toe iets op de blog te zetten zei ze: “Je houdt je wel in Pa ! Al onze vrienden lezen het. Dus geen verzonnen verhaaltjes over bisschoppen met losse handjes en zeker niets over de Belgische politiek”.

Nu kan ik ook niets over BHV schrijven, want ik snap er niets van. Wikipedia legt zaken doorgaans heel goed uit, maar nu hebben ze het over “een kieskring die gesplitst moet worden met inachtname van de communautaire gevoeligheden zodat het klassieke Belgische wafelijzermodel niet in gevaar komt en de Franstaligen niet de alarmbelprocedure zullen inroepen”. Jammer genoeg heb ik nooit een inburgeringscursus gevolgd waar deze zaken uitgelegd worden aan Koerden en Somaliërs. Geen wonder dat die meteen daarna willen doorreizen naar Engeland of Denemarken.
Het moet dus wel een heel moeilijk probleem zijn zonder oplossing. Wie schetst dan ook mijn verbazing toen ik verder las in de Wikipedia. Daar worden acht (8) mogelijke oplossingen gegeven. Kijk maar na: http://nl.wikipedia.org/wiki/Brussel-Halle-Vilvoorde#De_kwestie-BHV . Ik ga ze hier niet herhalen, want ik begrijp van die oplossingen ook niets. Een volledige splitsing ? Een verticale splitsing ? Inbrengen van de faciliteitengemeenten in de Brusselse Rand ? Ik ben benieuwd hoe Irma en Geert dat binnenkort in Mongolië gaan uitleggen.

Maar ik kan wel helpen ! De Koninklijke bemiddelaar Jean-Luc Dehaene heeft weken nodig gehad om een “oplossingsstrategie” te bedenken. Ik kan dat hier in 5 minuten.
We starten met 8 mogelijke oplossingen. We laten nu eerst zowel de Vlamingen als de Franstaligen ieder één door hen ongewenste oplossing schrappen. We houden er dan 6 over. Onthoud dit getal !
Vervolgens zoekt Albert een tweetalige, alom gerespecteerde Belg met ervaring in dit soort zaken. Eddy Merckx dus. Die is tweetalig, Belg en alom gerespecteerd: hij heeft nu zelfs een eigen postzegel. En hij heeft ervaring, want Kuurne-Brussel-Kuurne en Luik-Bastenaken-Luik heeft hij meermaals gewonnen. Daarna zoekt Albert ergens een dobbelsteen. Hij zal beslist nog een mooi ivoren exemplaar uit de Congo tijd hebben. Tenslotte moet dan Eddy (die ook graag eens Brussel-Halle-Vilvoorde wil winnen) éénmaal gooien onder het goedkeurend oog van de vorst. En daarmee kiezen we dan voor één van de 6 oplossingen voor BHV.

Iedereen blij. Geen verkiezingen waarvoor Geert en Irma eerder moeten terugkomen (stemplicht !) . De politici kunnen weer aan het werk en Albert kan rustig zijn motorblad uitlezen.

Verder, beste Irma en Geert is hier niet veel gebeurd. Er is een bisschop met losse handjes afgetreden en Michel Daerden waakt nog steeds over jullie pensioen. Niets bijzonders dus, geniet nog maar even van de reis.

Ondersteboven van Down Under

2010-04-26T02:32:00.013+02:00

Sydney, wat een geweldige stad! Al vanuit het vliegtuig hebben we een prachtig uitzicht over het beroemde Operahuis (dat rare gebouw met die witte schelpen/sinaasappelpartjes of hoe je het ook wilt noemen). In Sydney is het (zo goed als) altijd mooi weer, er schijnt een stralende zon, de mensen lopen het ganse jaar door in hun t-shirt rond en zijn vrolijk en vriendelijk, het openbaar vervoer is subliem met een uitgebreid metro, bus en ferry-net, ze hebben er lekker eten en de stad bruist van de energie. Wat een contrast met Nieuw Zeeland, de natuur was daar schitterend maar we misten de beschaving er toch.

We zijn te gast bij Roel, met wie Geert in zijn jeugdjaren Lubbeek en Leuven onveilig heeft gemaakt, en met wie hij een jaar samengewoond heeft in Londen.
Roel woont intussen al een paar jaar in Australie en we verblijven in zijn posh appartementje in de poepsjieke buurt Manly ("seven miles from Sydney but a thousand miles from care").
Na het ontbreken van fauna op Nieuw Zeeland is Australie een waar feest. Hier zie je papegaaien en parkieten in het wild rondvliegen, boven het strand in Manly wordt met een helikopter gepatrouilleerd naar haaien en 's nachts hangen er 20 cm grote vleermuizen in de bomen te krijsen die als ze wegvliegen ongeveer een halve meter breed zijn.

Vanuit Manly spring je op de ferry die je in minder dan een half uur naar de binnenstad van Sydney brengt. Het uitzicht is subliem.

Roel is super aangenaam gezelschap, als gids is hij echter minder geslaagd. Een wandeling duurt volgens hem steevast 12 minuten, maar in de praktijk komt het erop neer dat je blij mag zijn als je na 2 uur bezweet op je bestemming aankomt ;) Ook het halen van de ferry eindigt met hem steevast in een sprint omdat hij zich weer eens vergist heeft van tijdstip. Maar we hebben de tijd van ons leven en genieten van de prachtige stad, het uitgestrekte strand met het heldere zeewater en we verorberen menig barbeque.

Het beroemde Opera House

De Harbour Bridge

Geert's fanclub

Het Luna Park is ware nostalgie: onder begeleiding van vrolijke kermismuziek lopen we door de mond van een clown naar binnen. Overal zijn er felle kleuren en lopen er verklede acteurs rond, kinderen genieten van suikerspinnen en ander zoets en draaien rond in attracties waarvan ik niet wist dat ze nog bestonden.

Bondi Beach

Uitzicht vanop North Head
Twee stoere venten op het strand

We maken een dagtrip naar de Blue Mountains, een prachtig gebergte dat zijn naam dankt aan de vele eucalyptusbomen die zorgen voor een blauwe schijn. Helaas vinden niet alleen wij, maar ook de halve wereldbevolking dit een mooie plek... Aan de beroemde rotsformatie "the three sisters" kun je via een eindeloos steile trap naar beneden klauteren. Deze trap kreeg de toepasselijke naam "the giant stairs". (Bericht aan Dad: De rotsen zelf zijn trouwens gesloten voor klimmers, zie bijgevoegde foto). Beneden aangekomen is het lekker rustig, de Japanners zijn als in de mist opgelost en we wandelen enkele uren door de uitgestrekte wouden. Terug omhoog nemen we een lift gebouwd op een vroeger mijnspoor en begeleid door joelende kinderen en schetterende Indiana Jones muziek worden we in een rotvaart omhoog getakeld. Gedaan met de rust. Het toeristencircus wacht ons weer genadeloos op.

In Sydney wordt Geert 35 jaar en dat kan natuurlijk niet ongevierd voorbij gaan.
We feesten in stijl en gaan dineren in het beroemde Opera House. Daarna neemt Roel (alias de burgemeester van het nachtleven) ons mee naar de sjieke en minder sjieke buurten van de stad. Beeld je discotheken in die ganse appartementsblokken beslaan met zwembaden en een openluchtpatio waar je je verliest in het feestgedruis. In fel contrast is dan weer King's Cross - de rosse buurt - waar de ene politiepatrouille na de andere rondloopt en waar erg ongezond uitziende marginale vrouwen rondslenteren tussen stoere mannen in leren jacks op Harley Davidsons. Eindigen doen we uiteraard in de lokale Bierkelder, namelijk The Boatshed in Manly, de bloglezers uit Leuven zullen wel begrijpen wat voor soort tent dit is.
Zo zie je maar, op sommige vlakken is Roel de perfecte gids!

Een ander heuglijk feit is het bekomen van ons visum voor China. Jullie zaten je natuurlijk al te verheugen op dramatische wendingen waardoor we het verdere verloop van onze reis drastisch dienden om te gooien... maar nee hoor, het afhalen van een visum gaat verrassend vlot. Vier dagen nadat we ons aanvraagformulier met bijbehorende pasfoto's hebben ingeleverd kunnen we zonder problemen ons paspoort MET visum gaan ophalen. Zelfs de wachttijden zijn kort, na amper 10 minuten staan we weer buiten. Om dat te vieren gaan we uit eten in Chinatown.

Met dit visum op zak hebben we helaas geen excuus meer om onze tijd in Sydney langer te rekken, onze huurauto staat klaar en met spijt in het hart nemen we afscheid van deze fantastische stad.

Een laatste terugblik naar Nieuw Zeeland

2010-04-25T09:48:00.020+02:00

Queenstown
Zes maanden reizen is wel even wat anders dan een korte vakantie. En als het haar te ver voor je ogen begint te hangen moet je er iets aan doen:

Verder doen we in Queenstown dan wel weer toeristische dingen. In zowat elke 'stad' in Nieuw Zeeland met iets wat min of meer op een heuvel lijkt hebben ze een kabelbaan. Hier is het uitzicht erg de moeite.

Na de kabelbaanrit maken we een rondvaart op Lake Wakatipu. Op sommige plaatsen is het meer erg ondiep, het water is er zo helder dat je de bodem kunt zien. Vreemd genoeg staan er midden in het meer een aantal bomen. De eerste inwoners van Queenstown markeerden de vaarroute in het ondiepe water door houten stokken in de grond te steken. De stokken waren van wilgenhout en zijn intussen uitgegroeid tot heuse wilgeneilanden.

Legend of the lake
These deep waters of Lake Wakatipu harbour a legend of love, commitment, passion and murder. Manaka was the beautiful daughter of a local Maori chief, who would not let her marry her beloved Matakauri.
One day Manata was kidnapped by the terrible giant, Matau. Her distraught father promised she would marry whoever could rescue her. Here was Matakauri's chance. Knowing the warm nor-wester would put the giant to sleep, he followed the wind to Matau's lair in the mountains beyond you. But he could not cut the cords that trapped her. Magically, the love in Manata's sobs dissolved them and together the pair escaped.
After they married, brave Matakauri decided to make the Wakatipu safe from Matau by setting fire to the giant's bed of bracken during the next nor-wester. Fat from Matau's huge body made a fire so intense it burned a hole more than 400 metres deep. Melted snow filled it to create Lake Wakatipu.
Legend has it only hos heart survived and that its continuing pulse causes the lake to regularly rise and fall. Now you know why Lake Wakatipu is shaped like a giant curled up in sleep. There you see the grave of Matau.

Het hostel
De eigenaar van het hostel in Queenstown is Evan: een oude man met een lange grijze baard die nogal vreemd in de omgang is. Zijn hostel staat vol prullaria en overal hangen briefjes met vreemde teksten. Ook is hij creatief met bestek.
Een tafeltje met een muntenverzameling die begonnen is toen 3 Japanse toeristen per ongeluk een paar muntjes hadden laten liggen, nieuwe gasten van het hostel legden er ongevraagd andere munten bij en intussen heeft Evan al een grotere tafel moeten kopen...
In de woonkamer staat een kast met een grote blauwe doek erover, hieronder staat de tv. Onderaan de televisie hangt een piepklein briefje met de tekst "STOP! Anything worth watching? Probably not.".
Daarnaast hangt een tweede briefje met "No TV World Record summer '06 '07: Nobody watched TV (500 guests)!! 15 mistakes - ie TV turned on by 11 England and Scotland, 3 Holland, 1 Swiss. No TV was really great, try it! ".
's Avonds zitten Geert en ik gezellig een boek te lezen als er 3 Engelse pubers ineens de tv aanzetten en verveeld beginnen te zappen tussen 2 verschillende B-films. "Zucht, daar gaat onze rustige avond", denken we.
Plots stromt Evan als een wervelwind de woonkamer binnen en terwijl hij luid roept "Terrible, terrible" gooit hij de blauwe doek terug oven de tv. Hij laat 3 verbouwereerde tieners achter en wij kunnen weer relaxed verder lezen.

Manapouri en Doubtful Sound
We rijden door naar het uiterste zuidwesten vanwaar onze boottocht door de fjorden begint. Het startpunt is in Manapouri waar we nog een nachtje in een hostel slapen (de laatste keer!) en we ons geluk niet opkunnen omdat onze kamer een klein chaletje blijkt te zijn met een houtkacheltje en een eigen klein keuken!! Geen kookdans meer voor ons, niemand die in de weg kan lopen, geen gespring rond de bestekbak. We slapen heerlijk met de geur van nasmeulend hout.

Onze boot ligt in de fjorden te wachten en om daar te geraken moeten we eerst Lake Manapouri oversteken met een ferry.
Aan de andere kant van dit meer ligt het hydraulische Manapouri Power Station.
Wat je op de bovenstaande foto ziet is slechts het topje van de ijsberg want het overgrote deel van deze energiecentrale ligt onder de grond. We rijden met de bus een 2 km lange ondergrondse tunnel in en komen in een soort James Bond achtige scene terecht: een grote ruimte diep in de rotsen onder het waterniveau van het meer waar 7 gigantische turbines staan te draaien.
Na dit kort intermezzo vervolgen we onze weg naar de boot, we moeten nog een uur in de bus naar de andere kant van de bergen. Op de pas hebben we een schitterend uitzicht over de fjorden.
En daar ligt ze dan, onze boot: De Breaksea Girl
Schipper Lance verwelkomt ons en om het zich gemakkelijk te maken plakt hij ons allemaal een etiket op met onze naam erop. Hilariteit alom als blijkt dat hij de namen fonetisch wilt hebben.
Geert wordt 'Herrr' en ik word omgedoopt tot 'Idima'.
Na een sublieme lunch bereid door kokkin Donna worden we in 'the car' gezet, een klein bijbootje dat aan de boot vasthangt, waarmee we landexcursies doen.
Lance wandelt met ons door het regenwoud en vertelt over de slechte conditie waarin het woud verkeert. Lang geleden hebben immigranten hier herten uitgezet die alles kaalvreten. Jonge bomen en planten worden opgevreten en het regenwoud krijgt de kans niet om aan te groeien. Vroeger hoorde je hier een enorm getjilp van allerlei exotische vogels, nu is het zo goed als stil in het woud... Desondanks blijft het erg mooi.
We worden in de watten gelegd op deze 3 daagse tocht. Het eten is overheerlijk en bovendien is er 's ochtend en 's namiddags koffie en thee met bijbehorende lekkernijen (vers gebakken cake, een schotel franse kazen, een uitgebreid assortiment koekjes,..) Na 3 dagen kunnen ze ons zowat van de boot rollen.
Om toch wat calorieën te verbranden besluiten sommige individuen dan maar om in het koude water te gaan zwemmen. Er wordt in stijl van de boot afgesprongen.
We varen naar het uiteinde van de fjorden, naar de Tasman Sea, waar de golven hoog zijn en zeehonden liggen te zonnen.
Het landschap lijkt wel een sprookje
Schipper Lance met Sabrina en een kiwi vogel

Christchurch
Onze laatste stop in Nieuw Zeeland is Christchurch, waar we logeren bij Jon en Jackie (respectievelijk Engels en Schots) met wie Geert nog in een ver verleden heeft gewerkt bij Proximus. Zij wonen intussen een paar jaar in Nieuw Zeeland.
Op onze rit naar hen toe rijden we langs een affiche die de 57ste editie van het jaarlijks kampioenschap ploegen aankondigt... we zijn niet helemaal ongelukkig dat we snel naar Australie zullen vliegen.

Jon en Jackie nemen ons mee in hun 4WD naar het stadje Akaroa, gelegen op een schiereiland voor de kust van Christchurch waar we op zoek gaan naar een afgelegen vuurtoren ergens op een klif in de Pacific Ocean. Het duurt wel even voor we op onze bestemming aankomen. Jon is namelijk een Engelsman in hart en nieren en een paar uur na het ontbijt is het toch wel tijd voor een kopje thee:
Een uurtje later knorren onze magen en stoppen we op een grasveldje langs de weg voor lunch. Jackie en Jon hebben een heerlijke picknick bereid. Uiteraard hebben ze ook een kookpitje met gasfles mee om water te koken voor alweer het bijbehorende kopje thee.
Akaroa zelf is een mooi stadje en het uitzicht onderweg is subliem.
Dan is het tijd voor het echte werk en gaan we off-road op zoek naar de vuurtoren. We rijden letterlijk naar het einde van de wereld en plots zien we in de verte het topje van de vuurtoren liggen. Helaas blijkt even later dat het topje dat we zagen eigenlijk de volledige vuurtoren is.
Gelukkig maakt het verbulffende landschap alles meer dan goed.
Op de terugweg stoppen we uiteraard nog voor een laatste kopje thee...

Christchurch zelf is een charmant stadje met veel groen.

En dan is het tijd om afscheid te nemen van Nieuw Zeeland. Deze keer zijn we goed voorbereid en ik heb nauwkeurig alle wandelschoenen afgespoeld en schoongemaakt. Op ons customs papier voor de douane kruisen we braaf "ja" aan bij de vraag of we wandelschoenen bij hebben. De Australische douanier kijkt een beetje verveeld naar dit antwoord, "gadver nu moet ik die tas gaan doorzoeken" zie je hem denken. Na nauwelijks meer dan een blik kunnen we doorlopen. Australie wacht op ons!

Extra editie

2010-04-18T13:13:00.012+02:00

Naar aanleiding van onze laatste avond in Sydney - een van de meest fantastische steden die wij de voorbije maanden mochten ontdekken en waarover later zeker meer - drinken en eten wij vanavond wijn en kangooroo-steak vanop de barbecue.

Eén van Roels (onze host en waarover later zeker ook meer) favoriete bezigheden is het VTM nieuws bekijken. Wij kijken mee: een beetje uit nostalgie en ook om een laatste opwelling van heimwee te onderdrukken. Wij vernemen de volgende hoofdpunten :

- dat John Cleese omwille van de vulkaanuitbarsting op Ijsland de taxi nam vanuit Noorwegen naar Brussel en razend was op de (vtm?) cameraploegen die hem achtervolgden;
- dat meisjes meer meehelpen bij het winkelen dan jongens;
- dat kinderen vandaag met hun knuffel naar het ziekenhuis in Antwerpen konden om de pluche kindervrienden te onderwerpen aan RX foto's en het ingipsen van ledematen;

maar vooral - en we vinden het toch echt verschrikkelijk dat we dit heuglijke fenomeen niet mogen meemaken : volgend week-end vindt de jaarlijkse mussentelling in Vlaanderen plaats.

Als dat geen nieuws is.

Wij overwogen nog eventjes om vervroegd terug te keren naar huis om deze hoogmis in eigen persoon te kunnen beleven, maar kozen er na lang beraad toch maar voor om een dagje op 't strand door te brengen, een fijne namiddag waarvan wij volgende beelden hebben:

Maar dat van die aswolk vinden we toch echt wel cool - wij zaten een paar maanden geleden ook in de gevolgen van een natuurramp, en vragen ons af welke gevolgen de aswolk in jouw dagelijks leven heeft. Laat jullie verhalen maar komen! En neen, we sturen jullie deze keer geen postkaart want die komt vanuit Australië toch niet aan zonder al die vliegtuigen.

ps. Omdat de vreemde chronologie van onze posts sommige volgers in verwarring zouden kunnen brengen: We zitten nu dus in Sydney. De resterende verhalen vanuit Nieuw-Zeeland houden jullie zeker nog te goed - computerproblemen en een erg onderontwikkelde internetcultuur in Nieuw-Zeeland weerhielden ons ervan om regelmatig te kunnen bloggen. In Australië maken we dat zeker goed: naar het schijnt kun je op elke Mc Donaldsparking gratis wifi ontvangen.

Pannenkoeken met ijs

2010-04-14T13:44:00.017+02:00

Over de westkust van het zuideiland kan ik kort zijn. We zijn er in een sneltreinvaart langs gereden want het is er non-stop bewolkt en geregeld gooit de hemel er een bak water naar beneden. Wij dachten dat het Nieuw Zeeland dat we tot nog toe gezien hadden leeg en verlaten was, maar dit slaat alles. Kapu rijdt en ik lees kaart, we passeren volgens de kaart vele dorpen maar als ik uit het raam van de auto kijk zie ik als ik geluk heb 1 of 2 huizen op de plaats waar volgens de kaart het dorp zou moeten zijn.
Kapu en Giri met hun racekar:

We stoppen voor een nacht in Punakaiki waar we de beroemde pancake rocks gaan bekijken: zoals de naam het al zegt zien ze eruit als een grote stapel versgebakken pannenkoeken. Niemand snapt helemaal hoe ze die vorm gekregen hebben, maar het zou iets met erosie te maken hebben van de zandlagen tussen de hardere steenlagen.
Als je geluk hebt zie je bij vloed het water als een geiser omhoog spuiten tussen de rotsen, helaas voor ons komt vandaag de wind uit de verkeerde richting, maar het blijft een mooi zicht.
Al onze foto's van deze rotsen zijn om een of andere reden spoorloos verdwenen, maar om jullie toch een idee van de omgeving te geven:

We rijden verder naar het zuiden en stoppen bij de Fox gletsjer. We willen een gletsjerwandeling maken maar het giet van de regen. Ook de weersverwachtingen voor de volgende dagen zijn oerslecht. We doen een poging om met de auto naar het uitkijkpunt van de gletsjer te rijden. Dit is ons uitzicht:
Toch houden we de moed erin:
De volgende morgen is het weer tegen alle verwachtingen in wat opgeklaard en we ondernemen poging 2, dit keer met een beter resultaat:
We wandelen tot vlakbij de gletsjer. Ondanks het bewolkte weer is het behoorlijk indrukwekkend om die enorme hoop ijs van hoog in de bergen tot in de smalle vallei naar beneden te zien komen. Bordjes waarschuwen ons voor vallende rotsblokken en vallende ijsbrokken.

We rijden van de westkust terug het binnenland in richting Wanaka. Onderweg heeft Geert een fotosessie met enkele plaatselijke schoonheden:
En we genieten van het betoverende landschap:

Tijd voor een paardrijritje in deze prachtige uitgestrekte heuvels:

Onze volgende stop is Arrowtown: een klein dorpje tussen Wanaka en Queenstown en een vroeger goudzoekersoord. Even denken we dat we weer in de Universal studio's in Los Angeles zitten: de hoofdstraat bestaat uit huisjes die zo als decor in een Western zouden kunnen dienen.
Vlakbij het dorp lopen de meest fantastische wandelroutes de bergen in.
Voor we doorrijden naar Queenstown gaan we nog even kijken bij de allereerste bungeejumpsite ter wereld.

Het materiaal ziet er goed uit:
En Giri checkt nog even de hoogte:
We passen toch maar deze keer. Geert heeft het al eerder gedaan en hier in Nieuw Zeeland is het dubbel zo duur. Ikzelf vind dat een heel goed excuus om ook maar niet te springen.
Onze reis gaat verder richting Queenstown, waar we logeren in het meest vreemde hostel ever.
Daarover meer in de volgende blog.

Abel en Charlotte

2010-04-13T15:50:00.013+02:00

Meteen bevalt het Zuideiland ons veel beter, de zon straalt vrolijk aan de hemel. De ferry vanuit Wellington zet ons af in de haven van Picton, een gezellig dorpje gelegen in de Marlborough Sounds. De sounds zijn grillig gevormde fjorden aan de noordoostkust van het zuideiland.

Vanuit Picton gaan we de Queen Charlotte trekking wandelen, een 3 daagse tocht die over 1 van de fjorden loopt. Onderweg doen we aan homestay (logeren bij mensen thuis). Onze rugzak wordt door de taxiboot elke dag naar de volgende bestemming gebracht. Dat is handig, het klinkt als luxe na onze tocht in Torres del Paine in Chili waar we zelf onze rugzakken droegen en in een koude tent moesten slapen.
De taxiboot brengt ons naar het beginpunt van onze trekking. Onderweg krijgen we het gezelschap van enkele dolfijnen die minutenlang de boot achtervolgen en vrolijk uit het water springen. Hieronder een filmpje waar je de dolfijnen onder water ziet zwemmen, en als je lang genoeg kijkt zie je ze ook uit het water omhoog springen:

De eerste dag van onze tocht lopen we 13 km over een heuvelachtig landschap met prachtige vergezichten onder begeleiding van vrolijk gefluit van vogels.

Dag 2 wordt een makkie:14 km volledig vlak. Helaas is dat buiten het weer gerekend. Het giet pijpenstelen!! Vier uur lang lopen we door de gietende regen en we zijn door en doornat ondanks regenbroeken en jassen. 's Avonds kan ik mijn onderbroek letterlijk uitwringen.
Gelukkig is alle ellende gauw vergeten als we bij onze overnachtingsplaats aankomen. We logeren bij de 79 jarige Noeline in the middle of nowhere. Zij ontvangt backpackers bij haar thuis en met het gespaarde geld maakt ze verre reizen. Dit jaar plant ze een trip naar Noorwegen en Ijsland! Ze is heel hartelijk, al versta ik maar de helft van wat ze vertelt want haar nieuw zeelandse accent is nogal sterk. Ook moeten we met haar naar haar favoriete tv programma kijken: de nieuw zeelandse versie van "de beste hobbiekok". En als we gaan slapen krijgen we uiteraard een warme kruik mee in bed.
De derde dag is pittig: 24 km afwisselend bergop en bergaf, maar voor onze intussen getrainde beenspieren vormt dat geen probleem meer.

Na onze trektocht in de Marlborough Sounds huren we een auto om de rest van het Zuideiland te verkennen. Onze eerste stop is Motueka, een dorpje vlakbij het Abel Tasman natuurpark. We geven Sabrina een lift, nee niet de giraf (die gaat uiteraard ook mee), maar een Duitse die we in Picton al voor de derde keer in het hostel tegenkomen.

In Motueka logeren we uiteraard weer in een hostel, dat is kostenbesparend, wel zo handig als je 6 maanden onderweg bent. De hostels zijn meestal gevestigd in erg mooie huizen:
En daar stopt het dan ook. De meeste rugzaktoeristen slapen er in gemeenschappelijke kamers vol met stapelbedden, wij boeken toch maar elke keer een double room... Wel moeten we de badkamer en keuken met de jongelui delen. De badkamers zijn meestal goed onderhouden en worden regelmatig schoongemaakt, dus daar hebben we geen probleem mee (behalve dan in Wellington, toen een zatte Engelse in haar beha en onderbroek door de gang liep en constant de wc bezet hield omdat ze moest overgeven). De keukens daarentegen... soms zijn ze netjes, en soms niet. In dat tweede geval heb je zin om voordat je gaat koken alles eerst al eens af te wassen voor je er je eten in bereidt. Als de keuken wel schoon is, is dat leuk. Helaas wilt iedereen om 7 uur 's avonds eten en staat de keuken dus provol met mensen die elkaar constant in de weg lopen. Zeker als je probeert groenten te snijden terwijl je voor de bestekbak staat moet je de hele tijd opzij springen voor mensen die graag met vork en mes willen eten.
Het wordt een beetje vermoeiend en dus besluiten Kapu en ik om kleine hostels uit te zoeken, met zo min mogelijk puberende hangjongeren. Helaas hebben die kleine hostels ook kleinere keukens en dus blijven we onze dagelijkse dans ter bereiding van een fatsoenlijke maaltijd uitvoeren.
De hostelkeuken in minimale bezetting:
De hostelkoelkast:
Hostelkiwi's:
In Motueka is het stralend weer en we gaan een strandje opzoeken. Hoog tijd dus om onze Baywatch badpakken uit te gaan testen. Die hebben we als afscheidskado gekregen van Lauren uit Los Angeles.
Helaas maken we hier ook voor het eerst kennis met de sandflies: kleine zwarte vliegjes die graag mensenbloed eten en in hele zwermen op je afkomen. De beten geven een venijnige prik, maar het ergste moet dan nog komen. Vreselijk gezwollen beten waardoor je 2 nachten niet meer kunt slapen omdat je letterlijk gek wordt van de jeuk. Veel mensen in het hostel zie je minutenlang fanatiek krabben aan armen en benen.

We gaan een dag wandelen in het Abel Tasman Park. In het gedoe met tenten en slaapzakkenverhuur hebben we geen zin meer. We nemen de watertaxi naar het beginpunt van de trek en wandelen van daaruit 20km terug naar onze auto.
Tijdens de watertaxirit hebben we een prachtig uitzicht op verschillende eilandjes:
Als we een paar uur later langs datzelfde eiland komen ziet het er helemaal anders uit:
Goed voor ons want nu kunnen we de kortere laagwatertij route nemen:
Het is wederom een stralend zonnige dag en samen met de twee Sabrina's vermaken we ons prima:
's Avonds in het hostel zien we op het prikbord talrijke affiches van bedrijfjes die slaapzakken en dergelijke verhuren....G*dverd*mme!! Hier kan dat dus wel! Daar kunnen ze op het noordeiland nog wat van leren. De volgende dag gaan we langs de westkust naar het zuiden rijden. Tijd om afscheid te nemen van Sabrina...

Modderpotten en mist

2010-04-10T09:34:00.011+02:00

Op voorhand hadden we niet echt een reisroute bepaald voor Nieuw Zeeland. Het enige wat vaststond waren onze vluchten en een 3 daagse boottocht. Zoals jullie in mijn vorige blog gelezen hebben, zijn we begonnen in Auckland op het noordeiland en 3 weken later is onze boottrip helemaal in het zuiden van het zuideiland.

Ineens lijkt Nieuw Zeeland heel groot, en we krijgen het gevoel dat we veel te weinig tijd hebben om alle fantastische dingen in dit land te zien. In het hostel in Auckland komen we veel andere reizigers tegen en allemaal vertellen ze dat het Zuideiland zoveel mooier is dan het noorden.

We besluiten dus om zo snel mogelijk naar het Zuiden af te zakken.

Onze eerste stop na Auckland is Rotorua, het meest toeristische plaatsje op het noordeiland. De busrit ernaartoe is prachtig, we rijden door een hobbitachtig landschap. In het dorp zelf krijgen we een beetje het El Calafate gevoel (onze trouwe lezers herinneren zich dit afschuwelijk toeristische dorpje bij de Morreno Gletsjer in Argentinie), en in tegenstelling tot El Calafate zijn de bezienswaardigheden hier minder spectaculair.
We bezoeken er een thermische area met pruttelende modderpotten, kraters gevuld met dampend water, borrelende poelen en door de zwavel geel gekleurde rotsen. Ook is er een geiser, waar ze elke dag om precies kwart over tien een stuk zeep in gooien zodat ie iets later gaat spuiten... we zijn niet echt onder de indruk.

's Middags gaan we relaxen in thermische baden die naar het schijnt goed zijn voor de gewrichten en de huid. Ze varieren van heet tot bloedheet en hebben een prachtig uitzicht over het meer van Rototua. Het is erg rustgevend totdat er een bus japanse oma's aankomt...

Onze volgende stop is Tongariro National Park, voor de Lord of the Ring fans: hier werd Mordor gefilmd. Je kunt er prachtige trekkings doen. De meeste toeristen wandelen de 1 daagse Tongariro Crossing. Wij besluiten om een iets langere 3 daagse route te nemen. Er is een klein dorpje vlakbij het park en een iets groter dorp wat verder weg. We besluiten om te overnachten in het grotere dorp omdat we nog moeten bevoorraden en trekkingmateriaal huren. Tijdens onze rit naar dit dorp hebben we een prachtig uitzicht op de vulkaan. Even later passeren we een tankstation en enkele huisjes, "Wat een verlaten boerengat" denken we. Dan stopt onze bus: dit is onze eindbestemming. Oops... Gelukkig blijkt het tankstation ook een klein supermarktje te zijn en ze verkopen er allerlei trekkingsvriendelijke voedingswaren: zakjes droogvoer waar je volgens de beschrijving op de verpakking heet water moet toevoegen voor een heerlijke en voedzame maaltijd, energierepen, blikjes sardienen en chocolade. Enthousiast beginnen we te bevoorraden en al snel lopen we tevreden met plastic pakken vol lichtgewicht voedsel de winkel uit. Nu nog even slaapzakken en een kookpot huren bij 1 van de vele trekking verhuurwinkels die we tijdens onze rit door het "dorp" gezien hebben. Gelukkig hoeven we geen tent meer mee te zeulen, de berghutten zijn voorzien van matrassen en ook staat er een gasvuur.
We kiezen de grootste trekkingwinkel die we kunnen vinden: ze verhuren geen slaapzakken! En ook geen kookgerief! Ze hebben alleen rugzakken, jassen en regenbroeken... ooops. Na een uur het ganse dorp rondgerend te hebben blijkt dat er niemand slaapzakken verhuurt.
We besluiten dan maar de eendaagse route te lopen. Helaas zijn de weersvoorspellingen erg slecht, maar we wagen het erop want we willen niet nog langer in dit dorp blijven waar niks te beleven valt.
Het zicht op onze tocht is niet echt optimaal, maar het landschap blijft betoverend.
Als we aan de klim naar de pas willen beginnen komen we nog een bordje tegen dat ons waarschuwt dat we genoeg water, fatsoenlijke schoenen en warme kleren moeten meenemen. Als intussen ervaren trekkers is dit voor ons geen probleem. We hebben zelfs reserve eten voor drie dagen ;)
Tijdens onze klim naar de pas zien we steeds meer mensen terug naar beneden komen die het opgegeven hebben en terugkeren. Wij zetten door, bovenaan staat er een wind van 65 km/uur maar de lokale mensen hebben ons verteld dat de windrichting erg gunstig is: we worden tegen de rotswand geblazen in plaats van in de afgrond en het lijkt ons veilig om door te lopen.
Onze inzet wordt beloond want eenmaal over de pas heen is het windstil en na de volgende pas krijgen we zelfs zon en een straalblauwe hemel. Na dik 6 uur wandelen bereiken we het eindpunt.
En dit is wat we hadden moeten zien, helaas was de hele vulkaankegel gehuld in een laag dikke mist!

De volgende dag nemen we de trein naar Wellington. Het is een prachtige rit door uitgestekte landschappen. De achterwand van onze coupe bestaat uit glas en er is ook een uitkijkbalkon op de trein.

In Wellington zelf kijken we nog een dagje rond waarna we de ferry nemen naar het Zuideiland.

Over het zuieiland later meer. Eerst nog de uitslag van onze wedstrijd. We werden overspoeld door reacties, uiteraard wisten jullie dat Valparaiso gebouwd is op 45 heuvels, en Auckland op 45 vulkanen.
Sophie uit Leuven was de snelste. Zij krijgt van ons een postkaart. Laat je de redactie nog weten vanuit welk land?
Martin Kemper uit Bekkevoort eindigt nipt tweede. Om erfeniskwesties te vermijden, en omdat we van hem nog een lift van de luchthaven moeten krijgen, ontvangt ook hij van ons een kaart uit China.
Den Hippie uit Aarschot finisht als derde. Hij gooit zijn twee onschuldig, smekend kijkende dochters in de strijd: Amélie en Camille krijgen dus ook een kaartje uit China.

Het Thuisfront. Ook een korte vakantie vraagt planning

2010-03-31T19:53:00.001+02:00

Bij een wereldreis moet je een paar zaken regelen. Je baan opzeggen, de auto verkopen, je huis verhuren en meer van dat soort dingen. Duidelijke en afgeronde zaken.

Maar voor een korte vakantie moet je soms subtieler tewerk gaan. Wij gaan met onze kampeerauto met Pasen twee weken naar Frankrijk en moeten daarom thuis een paar TV-programma’s opnemen. Bijvoorbeeld Witse.

Nu ik dit schrijf besef ik weer hoe moeilijk het is om een blog te schrijven die zowel voor Nederlanders als voor Belgen verstaanbaar is (daar ga ik al: “verstaanbaar” is Vlaams voor “begrijpelijk”).

Wie is Witse ? Je neemt een kopje Inspector Frost en doet er een lepeltje Morse en een scheutje Oberinspektor Derrick bij. Dan maak je het af met een snufje Kurt Wallander en je serveert het op een bedje Vlaams dialect. Voila ! Witse !!

Nu is het in die moderne series zo dat per aflevering niet alleen een moord wordt opgelost, maar er lopen ook een of twee rode draden doorheen. Als je 8 weken weg gaat, geen probleem. Vergeet die Witse. Maar als je twee weken weg bent, dan is het toch leuk om er een beetje in te blijven. Opnemen dus.

Of die andere Vlaamse favoriet: Mijn Restaurant. Dat is eigenlijk de Peter Goossens one-man-show.

Voor de Nederlanders (ik moet hier alles uitleggen), Peter is de Vlaamse Herman den Blijker, maar dan wel leuk. In het programma zijn er naast Peter natuurlijk ook figuranten. De zogenaamde kandidaten. Die mogen af en toe een eitje bakken, maar het is de bedoeling dat ze paarsgewijze zo snel mogelijk uit het programma verdwijnen. Dan valt meer aandacht op Peter. Die heeft ook twee collega juryleden, maar die heeft nog nooit iemand op een originele bijdrage kunnen betrappen. Als ze als trio iets te eten krijgen dan staren die twee geconcentreerd naar de mondhoeken van de Grote Meester. Gaan die bij het kauwen iets omlaag, dan roepen ze in koor “Dat vinden we vies”. En gaan ze omhoog, dan is het “Wat lekker !”. Gedrieën zijn ze een perfect hifi-keten. Peter de versterker die een signaal geeft en zij als luidsprekers: veel lawaai maar geen eigen input. Kortom: een prachtprogramma. Opnemen dus.

Dan heb ik nog maar één probleem: De Koersen.

Nee, niet de beurskoersen. In Vlaanderen wordt “De Koersen” met hoofdletter geschreven: De Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Die zijn uitgerekend tijdens onze vakantie, en die ga ik natuurlijk niet opnemen om twee weken later te bekijken. Vroeger had ik daarvoor nog wel sluwe trucjes. Zoals op die zonnige middag twee jaar geleden in Bretagne. Ik had uitgerekend dat de renners zo ongeveer in het Bos van Wallers moesten zijn (de kenners weten waarvan ik spreek). Ik startte mijn 3-stappen plan.

Stap 1: “Schat, ik heb zin in koffie, zullen we stoppen ?”

Stap 2: “Zeg, gisteravond deed de TV het slecht. Er staan hier geen bomen. Zal ik even kijken of het misschien aan de schotel ligt ?”.

Dat ging nog goed. Maar toen ik bij Stap 3 kwasi-verrast zei : “He, wat toevallig: Parijs-Roubaix !”, was het hek van de dam.

“We rijden NU door”.

“Ja, maar Tom Boonen rijdt net weg !”.

Niets aan te doen……Hanneke heeft mij geloof ik nooit echt vergeven dat we tijdens onze huwelijksreis naar Parijs op zondag puur toevallig bij het Parc des Princes uitkwamen. Daar was toen nog de aankomst van de Tour de France. Ik had toen een geweldige middag, maar zij minder…..

Zondag zitten we in Parijs. Dan is de Ronde van Vlaanderen. Met wat Googlen heb ik een tapas-bar gevonden met groot TV scherm. Maar dat is in het 12^de arrondissement en ik weet nog geen truc om daar zondagmiddag toevallig bij in de buurt te raken. Bovendien weet je nooit of die chauvinistische Fransen wel de Ronde van Vlaanderen uitzenden.

Het zal zondag wel het Louvre worden.

Afzien, zo’n korte vakantie.

Ook een inactieve vulkaan is leuk om op te gaan

2010-03-28T04:53:00.009+02:00

Na 5 dagen fun in LA vliegen we door naar Nieuw-Zeeland.

De vlucht met Qantas Air is verschikkelijk. Onze stewardessen zijn lelijk en onvriendelijk. Alsof dat nog niet genoeg is zitten er twee mensen achter ons van wie we onze stoelen niet achteruit mogen zetten, want dan hebben ze te weinig plaats voor hun benen... Het wordt erg kinderachtig, ze stompen met hun knien in onze rug en als we onze stoel naar achter willen zetten blokkeren ze het systeem met hun benen. Echt raar, het zijn 2 mensen van een jaar of zeventig, die zouden toch volwassener moeten doen.

Maar als intussen doorgewinterde reizigers slagen we erin toch een behoorlijk aantal uren te slapen en komen we redelijk uitgerust aan in Auckland, op het Noordeiland van Nieuw Zeeland.

Dan moeten we door de douane. In het vliegtuig hebben we een papier ingevuld waar we bij 'aan te geven goederen' natuurlijk overal het vakje 'no' hebben aagekruist. (Zo heeft mijn vader me dat geleerd.) We krijgen een stempel in ons paspoort en dan gaat onze bagage door de x-ray scanner...

Het x-ray manneke roept vervolgens naar de bagagecontroleur: "Ze hebben schoenen bij!". Tsja, denken wij, tuurlijk hebben we schoenen bij, we zijn nog net niet zo alternatief dat we 6 maanden op blote voeten gaan rondlopen. De bagagecontroleur vraagt of we wandelschoenen bij hebben, en laat ons het vliegtuigpapiertje zien met al onze 'no' kruisjes: blijkbaar moesten we bij wandelschoenen 'yes' aankruisen! Ze zijn bang dat we mond- en klauwzeer of andere rare ziektes het land binnen brengen door vuile grond die onder de schoenen hangt. Oeps! We riskeren een boete van 100 euro, tenzij de wandelschoenen perfect schoon zijn. Onder die van mij hangt nog steeds de halve Villarica vulkaan uit Chili en ik begin het een beetje warm te krijgen... Geert opent intussen koelbloedig de rugzak en haalt zijn eigen wandelschoenen eruit. Het x-ray manneke heeft namelijk niet gezegd tegen de bagagecontroleur dat er 2 paar schoenen in de tas zitten :o) Geert's schoenen zijn perfect schoon en we mogen het land binnen. Als er binnenkort een uitbraak is van mond- en klauwzeer in Nieuw Zeeland, hou het stil, dat was ik!

Auckland is een supermooie stad, gelegen aan het water, en gebouwd op 45 uitgedoofde vulkanen. [Inderdaad: 45! Degene die ons het eerst mailt/sms't/belt waar ie dat cijfer nog heeft gelezen op deze blog krijgt een postkaart uit een land naar keuze].

We maken een wandeling naar de top van Mt Eden, de hoogste vulkanische heuvel.

In Auckland hebben ze niet alleen uitgedoofde vulkanen, maar ook nog veel hogere dingen: De Sky Tower: met zijn 328 meter (oftewel 33 bussen bovenop mekaar gestapeld) het hoogste gebouw van het zuidelijk halfrond. Wij nemen de lift naar boven en genieten van een schitterend uitzicht.

Je hebt ook gekken die van de toren afspringen.

Dat slaan Kapu en ik toch maar over ;)

Voor de kust van Auckland liggen de meest prachtige eilanden. We nemen de ferry naar het onbewoonde Rangitoto Island, met zijn 600 jaar de jongste uitgedoofde vulkaan van het gebied en we wandelen er naar de top en rondom de krater.

Het einde van een lange dag wandelen:

Baywatch

2010-03-22T09:14:00.012+01:00

Eerst en vooral, voor de fans van Kapu's fotografie: bij de vorige post over Valparaiso heb ik nog 2 extra foto's online gezet die ik door het internet geklungel niet eerder online kreeg.

Vetrekken uit Santiago blijkt nog een heel gedoe. De luchthaven is immers volledig onbruikbaar na de aardbeving, het gebouw is gloednieuw maar blijkbaar niet aardbevingsvrij ontworpen. De check in van bagage gebeurt daarom in tenten, en de wachtruimte is een afgezet stuk grond buiten, dat in een vorig leven een parkeerplaats was.
Ook onze vlucht naar Los Angeles verloopt niet geheel vlekkeloos
Just kidding, dit is een foto van de War of the Worlds set, de bekende rampenfilm met Tom Cruise. Die set is gelegen in de Universal Studio's, een filmstudiocomplex annex pretpark dat we bezoeken. De attracties en shows varieren van enorm dom (House of horrors - een soort van spookhuisdoolhof waar acteurs met nep-kettingzagen achter je aan lopen), tot minder dom (Shrek 4D - een 3D film waarbij ook de stoeltjes bewegen, en waar ze waterdruppels versproeien als er in de film iemand niest) tot hilarisch leuk (The Simpsons Ride).
The Simpsons Ride is de nieuwste attractie en ronduit spectaculair. Het is een soort van virtuele achtbaanrit waarbij het echt lijkt en voelt alsof je keihard naar beneden suist, ze gebruiken een enorm groot hol projectiescherm zodat 3D brillen niet eens nodig zijn, bewegende karretjes, geuraroma's enzovoort. Alles is supermooi afgewerkt en wachten wordt hierdoor zelfs leuk en entertainend.
Ook is er een studio tour, waar ze je in een soort van busje over het terrein rijden en je langs allerlei filmsets komt.
Voor de fans: Wisteria Lane is helaas vrij ontoegankelijk vermits er opnames bezig zijn :/ We vangen wel een glimp op van het huis van Gabrielle(?), in het echt staat het tegen een heuvel en is het omgeven door een hoop bomen.
En we ontmoeten nog meer beroemdheden:

In Los Angeles logeren we bij Lauren (een vriendin van Geert), haar vriend Steve, de hond 'DOG' (spreek uit dee-o-gee), een vriendelijke huisgenote, een boze huisgenote en haar hond Bailey die het leuk vindt om midden in de nacht op onze luchtmatras te springen (de hond, niet de huisgenote)
Lauren werkt als lifeguard op de reddingsboot van Venice Beach (Waar?). Iedereen herinnert zich nog wel de kwaliteitssoap 'Baywatch' met de rondborstige Pamela Anderson (Daar!)
Lauren heeft er net een 48uur shift opzitten en heeft een paar daagjes vrij: geen probleem dus om ons wat van de stad te laten.
We gaan naar het sterrenobservatorium: met uitzicht over de stad, de Hollywood sign en binnenin een museum waarin we onder andere leren dat Kapu en Giri samen 92.1 graden farenheit zijn:
We wandelen langs Venice Beach alwaar er een skateboardpark is en je op dubieuze wijze aan medicinale mariuana kunt geraken:
Een absoluut hoogtepunt is het Getty museum, het gebouw en de tuinen zijn eigenlijk nog indrukwekkender dan de uitgebreide collectie kunst binnenin (Van Gogh, Ensor, Monet, Manet, en nog een zooi veel oudere kunstwerken)
Uiteraard rijden we over Mulholland Dr, Sunset Bd en Hollywood Bd
Ook neemt Lauren ons mee naar haar werk, alwaar we een VIP ritje krijgen op één van de reddingsboten. We zijn nog geen 2 minuten vertrokken of ineens klinkt het op de radio "Jumper Santa Monica Pier". Eén of andere malloot is dus van de pier gesprongen en onze boot gaat ineens met een rotvaart die richting uit. Het is nogal winderig met dus hoge golven op volle zee en we vliegen sommige stukjes letterlijk door de lucht. Bij de pier aangekomen blijkt de jumper al uit het water gevist te zijn door Pamela en we kunnen dus rustig terug naar de haven varen.
Dan vraagt meneer Baywatch of ik zin heb om de boot te besturen...

En even later mag ook Geert zich laten gaan
Tot hier dit beknopt verslag van onze avonturen in Los Angeles, moge het internet ons gezegend zijn, dan zullen vele verhalen uit Nieuw Zeeland weldra volgen.